Kalbime herkesi almamın beni ne kadar yorduğunu keşfettiğim bir dönemdeyim.
Sevgiyi birilerinden görerek öğrenmedim. El yordamıyla öğrenme yolunda hala yürüyorum. Bugünlerde ilişki sandığım birçok birlikteliğin sadece benim emeğimle devam eden yolculuklar olduğunu gördüm. Derdî olunca her gün arayana da, onlara bıkmadan usanmadan destek olmama da, benim sıkıntımda yanımda olmamalarına da eyvallah. 🙏🏻 İçtenliğim ve samimiyetim için kendimle gurur duyuyorum. Bunun yanında çok yorucu olduğu için de bu ilişkileri bı-r-a-k-ı-yo-r-u-m 🌸
Peki üzgün müyüm? Hayır
Çünkü;
“Hayattan büyük bir öğretmen daha yoktur.”
Size öğretmesi gerekeni önce şefkatle, zaman sonra şiddetini arttırarak öğretmenin bir yolunu mutlaka bulduğuna şahidim. Ben şefkatli uyarıları hep görmezden geldim, aklım başıma kalbimin kendini hatırlatmasıyla geldi.
Kadim bir öğreti diyor ki;
İnsana güvenme! İnsan bu şaşar. Ama tüm yaptıklarının sana hizmet ettiğine kalpten güven. Çünkü hayat, kendi kıymetini anlaman için sana sürekli birilerini yollar.
Ez cümle, bu öğretinin ışığında sevgimin, ilgimin, zamanımın ne kadar kıymetli olduğunu bana öğretmek için yoluma çıkan insanlara selam olsun.
Artık eskisi kadar yoktunuz lâkin iyi ki vardınız..
Alıntı