"Bugün neysem, on iki yaşındayken, 1975 kışının o karanlık, buz gibi gününde oldum" cümlesiyle başlayıp "Yüzümü kamçılayan rüzgara karşı, dudaklarımın Pençer vadisi kadar geniş bir tebessüm, koştum" cümlesine kadar ki olan tüm yaşanmışlıklar o kadar etkili oldu ki arkadaşlık adı altında yaşayıp bu kadar samimi, sıcak ve masum olabilir mi?
Nasıl ki yeniden iyi insan olmak mümkünse tüm bu güzel dostluklarda (kardeşlikte) mümkün..