Özer Şanlı
@Kebikec1
Okudukça, okuduklarımın çokluğunu değil, ne kadar az okuduğumu farkettim.
"Cebimdeki Ekmek Kırıntıları" Ercan Kesal ile yapılmış nehir söyleşi türünde bir kitap.
Peki neydi seni bu kitabı okumaya sevk eden istek derseniz? Kuşkusuz söyleşi yapılan şahsın hayatı, görüp geçirdikleri, tanık oldukları diyebilirim.
Ercan Kesal aslında; bir Anadolu çocuğu, tıp eğitimi almış, ülkemizde büyük şehirlerde ve kırsalda yaşamış, yurtdışı tecrübesi olan, kamuda ve özel sektörde çalışmış çok iyi gözlem yeteneği olan en önemlisi de okuyup sorgulayabilen birisi. Bütün bu sebeplerden dolayı onunla yapılan söyleşiyi okumanın beni cezbettiğini söyleyebilirim.
Hayata nasıl farklı bakabilirimi merak edenler için kitabı tavsiye edebilirim.
Kitap hakkında bir olumsuz düsüncem ise yayınevi olan Kronik yayınlarına olacak, 55 yaşındayım okurken gözlük kullanmıyorum fakat, kitabın arka kapak tanıtım yazısı gereksiz bir şekilde o kadar küçük yazılmış ki okuyamadım. Niye bu kadar küçük puntolar ile yapıldığını anlamlandıramadım, oysa arka kapak yazısı kısa,öz ve okunaklı olmalı ki okuyucu içerik hakkında bilgi alsın, gerektiğinde merak uyandırsın. Kronik yayınlarından bu mecrayı takip eden varsa belki sonraki baskılarda düzeltirler diye umuyorum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İşte gençlerde bu var. Bu yeryüzünün, bu ülkenin, bu toprakların, bu gezegenin sahibi olduklarını düşünmüyorlar artık. Halbuki bir yerin sahibi olmak, bir nesnenin sahibi olmak orayı, o şeyi senin gözünde daha farklı kılar. "Bu ev benim," dersin. "Ben bu eve zarar vermene müsaade etmem ve ben bu evin taşını toprağını çok seviyorum," dersin. Hiçbir şeye sahip olmayan gençler, hiçbir şeye sahip de çıkmayacak. Doğal bir sonuç bu.
Ateş yakan, yeri ve zamanı gelince,
ateşini söndürme koşullarını da
düşünmeli, ve, bilmelidir.
Ateş yakmayı bilmek,
ateş söndürmeyi bilmeyi de
gerektirir.
