Kerem Albayrak
@Kendininkurdu
Uzun zamandır okumayı ertelediğim ve bu yüzden farkında olmadan beklentimi yükselttiğim Yabancı beni hayal kırıklığına uğrattı. Kitap ilk andan itibaren Meursault'un duygudan yoksunluğunu, bomboş bir hayat yaşamasını, hiçbir seçimin kendisi için bir şey ferkettirmemesini, bu yüzden seçimlerden ibaret olan yaşamın anlamsızlığını günlük hayattan olaylar üzerinde gösteriyor. Dolayısıyla kendisine veya başka herhangi bir şeye değer vermeyen bir insanın birini bu kadar kolay bir şekilde öldürmesi beni bir an bile şaşırtmadı. Belki de kendi ölümüne bile nesnel bir şekilde yaklaşmaya çalışan bu insanın hayatı boyunca hissettiği tek duygu bastıramadığı korkuydu ve belki de ölümünü kabullenişi ona yaşadığı tüm hayatta bulamadığı anlamı ve tamamlanmışlık duygusunu getirdi.
Tüm bu duygusuzluk o kadar doğal bir biçimde verilmiş ki bende herhangi bir duygu uyandırmayı başaramadı. Eğer bu kitabın asıl gücü insanı hissizleştirmekse bu takdire değer bir özellik. Suçundan dolayı değil; pişmanlık dahil hiçbir insani bir belirti göstermesinden dolayı idama mahkum edilmesi ise insanların bu cinayetin görünürdeki sebepsizliğine duyduğu hayret ve dehşetten kaynaklanıyordu. Bu da insani duygular ve kararlarla yönetilen mahkemelerin güvenilir olamayacağını ortaya koyuyordu. Sonuçta olayların insanlarda uyandırdığı duygular veya kabul edilemez görülen durumlar insandan insana veya toplumdan topluma değişebilir ve bu değişkenlikte alınan kararlar kime göre veya hangi standarda göre doğru kabul edilebilir?
Bu kitabın çizdiği dünyayı ve bunalımı anlatmak için bahsedilmesi gereken pek çok unsur olmasına rağmen bu önemsiz gibi görünen fakat bir insanın karakterini oluşturan bu unsurlar daha güçlü işlenebilirdi. Günümüzün yaşam koşullarında artık daha normal karşılanabilecek bu yabancılaşma ve
Kerem Albayrak
Bana da pek hitap ettiği söylenemez:) Sadece özenli bir yorum yapmışsınız; bunlara değinmek istedim.
Reklam
Uzun zamandır okumayı ertelediğim ve bu yüzden farkında olmadan beklentimi yükselttiğim Yabancı beni hayal kırıklığına uğrattı. Kitap ilk andan itibaren Meursault'un duygudan yoksunluğunu, bomboş bir hayat yaşamasını, hiçbir seçimin kendisi için bir şey ferkettirmemesini, bu yüzden seçimlerden ibaret olan yaşamın anlamsızlığını günlük hayattan olaylar üzerinde gösteriyor. Dolayısıyla kendisine veya başka herhangi bir şeye değer vermeyen bir insanın birini bu kadar kolay bir şekilde öldürmesi beni bir an bile şaşırtmadı. Belki de kendi ölümüne bile nesnel bir şekilde yaklaşmaya çalışan bu insanın hayatı boyunca hissettiği tek duygu bastıramadığı korkuydu ve belki de ölümünü kabullenişi ona yaşadığı tüm hayatta bulamadığı anlamı ve tamamlanmışlık duygusunu getirdi.
Tüm bu duygusuzluk o kadar doğal bir biçimde verilmiş ki bende herhangi bir duygu uyandırmayı başaramadı. Eğer bu kitabın asıl gücü insanı hissizleştirmekse bu takdire değer bir özellik. Suçundan dolayı değil; pişmanlık dahil hiçbir insani bir belirti göstermesinden dolayı idama mahkum edilmesi ise insanların bu cinayetin görünürdeki sebepsizliğine duyduğu hayret ve dehşetten kaynaklanıyordu. Bu da insani duygular ve kararlarla yönetilen mahkemelerin güvenilir olamayacağını ortaya koyuyordu. Sonuçta olayların insanlarda uyandırdığı duygular veya kabul edilemez görülen durumlar insandan insana veya toplumdan topluma değişebilir ve bu değişkenlikte alınan kararlar kime göre veya hangi standarda göre doğru kabul edilebilir?
Bu kitabın çizdiği dünyayı ve bunalımı anlatmak için bahsedilmesi gereken pek çok unsur olmasına rağmen bu önemsiz gibi görünen fakat bir insanın karakterini oluşturan bu unsurlar daha güçlü işlenebilirdi. Günümüzün yaşam koşullarında artık daha normal karşılanabilecek bu yabancılaşma ve
Kerem Albayrak
Aslında bu bir 'ilk kitap' olduğu için anlatımda bir yavanlık var; haklısınız. (Her ilk kitabın Puslu Kıtalar Atlası gibi olması beklenemez.) İçerikte ise yazarın ortaya koyduğu şey dünyamızdaki sıradan bir insandan bir özelliği çıkarıp karakter yaratmak ve buna karşı diğer karakterlerin tepkilerini göstermek. Bu minvalde bakarsak, başkarakterde kendimizi görmemiz imkansıza yakın. Asıl darbe, başkarakterin iç dünyasını bilmemize rağmen, düşününce, diğer karakterlerden en az birinde kendimizi bulacak olmamızda.
Bence siz bu darbenin başını zaten görmüş durumdasınız.
Bir çiftlikte yaşayan hayvanlar, kendilerini sömüren insanlara başkaldırıp çiftliğin yönetimini ele geçirir. Bir nevi hayvan devrimi yaparlar. Devrimin ilk günlerinde her şey güzelken Napoleon isimli bir domuz yönetimi ele alır ve kendi diktatörlüğünü kurmaya başlar.
Oldukça kaliteli olmasına rağmen birçok kişi tarafından yanlış anlaşılıp, komünizm eleştirisi/karşıtı olarak tanıtılan eserdir. Kitap sistem eleştirisi yapmıyor, Stalin dönemini anlatıyor. Hatırlarsanız hayvanlar devrim yaptığında ilk başlarda herkes mutluydu, sistem güzel işliyordu. Yazar sistemi kötü göstermek istese diktatör yaratarak sistemi eleştirmezdi, bu kadar oyalamazdı, doğrudan ekonomik bir sorun yaratabilirdi.
Fakat Napoleon isimli bir diktatör yaratmış. Napoleon lider olunca işler bozulmaya başlar. Burada da sistem güzel olmasına rağmen bir diktatörün her şeyi mahvedebileceğini anlatır Orwell.
Bunu bir başkası farklı bir şekilde de yorumlayabilir. Edebiyatın, sanatın güzelliği de budur. Herkes farklı şeyler anlar, farklı çıkarımlarda bulunur.
Ayrıca kitapta her karakter tarihi bir kişiliği temsil eder. Yaşlı Domuz-Lenin, Napoleon-Stalin, Snowball-Trotsky, Squealer-Stalin emrindeki yandaş haber kaynağı vb. Tüm karakterleri internette bulabilirsiniz.
Cidden üzerinde uzun uzun konuşulması gereken bir eser. Herkesin okuması ve okutması gerektiğini düşünüyorum.
Kerem Albayrak
Sistem göreve getirdiği kişiler ve onların denetimiyle vardır. Bu özelliğini bertaraf edersek eğer tüm sistemlerin iyi olduğu kanaatine varırız. Keza Aristo da sistemleri tasnif ederken kötü sistemleri kişileri açısından değerlendirmiştir.
Bu kitapta da, hayvanlar kim konuşursa o sırada ona inanıyorlar gibi bir cümle vardı. Kitapta bırakın salt kişi veya sistem eleştirisini, toplum eleştirisi bile var. Bu kadardı; saygılar.
Puan vermedi·336 syf.·
Beğendi
·2018 6. kitabı
Kitap baskısında ne yazar noktalama işaretlerine dikkat edilmese de , etkilendiğim kitapların arasında olan bir kitap. Tavsiye edilir.
Körlüğün nasıl bir izlenim oldgunu merak ettiren, bazen gerilim hissettiren bir kitap
Kerem Albayrak
Nergis Hanım, kitapta hiçbir karakterin özel ismi geçmediği özelliği gibi, noktalama işaretlerindeki kural dışılık da yazarın bilinçli bir tavrı, diye biliyorum.