ZeynepS
@catslovemusic
İnsan bir gizemdir: Eğer tüm yaşamını onu çözmekle geçirirsen, zamanını boşa harcamış olmazsın.
~Dostoyevski
Uzun zamandır okumayı ertelediğim ve bu yüzden farkında olmadan beklentimi yükselttiğim Yabancı beni hayal kırıklığına uğrattı. Kitap ilk andan itibaren Meursault'un duygudan yoksunluğunu, bomboş bir hayat yaşamasını, hiçbir seçimin kendisi için bir şey ferkettirmemesini, bu yüzden seçimlerden ibaret olan yaşamın anlamsızlığını günlük hayattan olaylar üzerinde gösteriyor. Dolayısıyla kendisine veya başka herhangi bir şeye değer vermeyen bir insanın birini bu kadar kolay bir şekilde öldürmesi beni bir an bile şaşırtmadı. Belki de kendi ölümüne bile nesnel bir şekilde yaklaşmaya çalışan bu insanın hayatı boyunca hissettiği tek duygu bastıramadığı korkuydu ve belki de ölümünü kabullenişi ona yaşadığı tüm hayatta bulamadığı anlamı ve tamamlanmışlık duygusunu getirdi.
Tüm bu duygusuzluk o kadar doğal bir biçimde verilmiş ki bende herhangi bir duygu uyandırmayı başaramadı. Eğer bu kitabın asıl gücü insanı hissizleştirmekse bu takdire değer bir özellik. Suçundan dolayı değil; pişmanlık dahil hiçbir insani bir belirti göstermesinden dolayı idama mahkum edilmesi ise insanların bu cinayetin görünürdeki sebepsizliğine duyduğu hayret ve dehşetten kaynaklanıyordu. Bu da insani duygular ve kararlarla yönetilen mahkemelerin güvenilir olamayacağını ortaya koyuyordu. Sonuçta olayların insanlarda uyandırdığı duygular veya kabul edilemez görülen durumlar insandan insana veya toplumdan topluma değişebilir ve bu değişkenlikte alınan kararlar kime göre veya hangi standarda göre doğru kabul edilebilir?
Bu kitabın çizdiği dünyayı ve bunalımı anlatmak için bahsedilmesi gereken pek çok unsur olmasına rağmen bu önemsiz gibi görünen fakat bir insanın karakterini oluşturan bu unsurlar daha güçlü işlenebilirdi. Günümüzün yaşam koşullarında artık daha normal karşılanabilecek bu yabancılaşma ve
Reklam
Bin Muhteşem Güneş'in en etkileyici yanı tıpkı Uçurtma Avcısı'nda olduğu gibi; çocukluğundan hatta doğumundan itibaren okuduğumuz, aramızda bir bağ kurduğumuz karakterlerin hayatının akışıyla bizi sarsması. Khaled Hosseini'nin en güçlü yanı ise Doğu'nun toplulukçu kültüründen ve Afganistan'ın karmaşık ve acı tarihinden gelmiş bir yazar olarak bireyci Batı toplumlarının bir insanı merkeze alıp onun değişimini anlatan kitaplarının aksine toplumun ve insanların bir insanda yarattığı etkiyi ve değişimleri yazması.
Elalem ne der korkusu Meryem'in çocukluk aşkı olan babası tarafından kabul görme isteğini elinden alıyor. Nana'nın yaşadığı toplum baskısı, Meryem'in bir kulübede de olsa huzurla geçebilecek hayatını annesinin bitmek bilmez yakınma, suçlama ve öfke kusma seanslarına dönüştürüyor. Meryem'in çocukça bir inadı, en doğal hakkı olanı talep etmesi ve annesinin haklı olduğunu anladığında annesinin intihar etmesi yüreğinde kapanmaz bir yara bırakıyor. Babasının karılarına karşı çıkamaması/çıkmaması hayatının geri kalanında türlü eziyetlerini çekeceği kendisinden 30 yaş büyük Raşit şerefsiziyle zorla evlendirilmesine neden oluyor. Tüm bu toplumun ve insanların sebep olduğu olaylar Meryem'in hem tüm hayatını hem de hayat dolu küçük bir çocukken nasıl sessizce acısını çeken, boyun eğen bir kadın olduğunu etkiliyor. Ta ki son başkaldırısına kadar...
Leyla'nın ise ailesinin(babasının) fikir aydınlığı Afganistan'da bir kız çocuğu olarak en büyük şansı oluyor. Onun bu güzel çocukluğunu ise savaş mahvediyor. Evde kendini bildi bileli Leyla'nın hatırlamadığı abilerinin yasını tutan bunalımlı bir anne ile yaşıyor ve her ne kadar babasından çok sevgi görse de ev işlerinden yemeğe kadar küçük yaşta mecbur bırakıldığı yetişkinleşme büyük bir anne sevgisi boşluğu yaratıyor. Ta ki
Yerdeniz Büyücüsü okuduğum ilk Ursula K. Le Guin kitabı; ve maalesef yaklaşık 1 yılda tamamladığım bir kitap. Ara sıra sıkıntıdan elime aldığımda bende bitirme isteği bile uyandırmayan bu kitap Mülksüzler'i okuma niyetimi değiştirmese de yazarın kitaplarına başlangıç adına bir hayal kırıklığı oldu. Fantastik dünyasının karmaşıklığı, isimleri ve yapısı yeterince açıklanmamıştı, dilinin ve anlatımının hiçbir sürükleyiciliği yoktu. Kitabın özünün bir gölgenin kovalanmasından ibaret olması bence yetersiz bir olay kurgusuydu, araya sıkıştırılan tüm diğer olaylar ise zorlama duruyordu ve "Ne zaman asıl olay çözülecek artık?" sorusunun sıkıntısını geçirmiyordu. Tabi ki gölge kovalamacası kitabın son sayfalarına kadar çözülmedi... Kitabın bende herhangi bir duygu uyandırabildiği tek an ise bu çözüm oldu; Ged'in gölgeye adıyla, yani kendi adıyla seslenmesi. Başından beri gölgenin Ged'in karanlık tarafı olduğunu hissetsem de onu özümseyerek onunla bütünleşeceğini düşünmemiştim. Kitabı alma sebebim olan arka kapaktaki yazıyı o an hatırladım; Büyümek. Gölge sonunda değişken yüzlerini gösterdiğinde Ged'in nefret ettiği insanlarda(babasında, Jasper'da ve çok yüzeysel anlatıldığı için hatırlamadığım diğer karakterlerde) aslında kendinden parçalar gördüğünü anladım. Tüm bu benzerlikler, duygular Ged'in farkında bile olmak istemediği karanlık yönünü temsil ediyordu ve gölgeyle bütünleşerek bunları kabullendiğinde ortaya ne bir zafer ne de bir mağlubiyet çıktı, çünkü büyümek bir savaş değil, uzun ve zor bir yolculuktu. Çünkü büyümek kendi kendimize bile itiraf edemediklerimizle yüzleşmek ve onları kabullenerek bütün bir kimliğe sığdırabilmekti.
Böyle güzel bir mesajın çok daha güzel bir şekilde verilmesini ve daha çok açıklanarak kendi büyüme çabama dokunabilmesini çok isterdim fakat bu
