Sıkılıyorum Kemal...
İnsana dair tadlar kalmadı damağımızda.
Süt bozuldu, kan bozuldu, düzen bozuldu. Tamire yanaşmıyor kimse, herkes yeniye takıldı.
Para Allahımız olmuş, peygamberimiz, dinimiz ... Hani lan Ateisttik biz.
Aşıklar noldu Kemal, nafaka bağlar oldu eski yaralar. Yarım yövmiyeden Aşk yapıyor adamlar, biz bilmemişiz yapılan birşeymiş demekki. Ondan bizimkiler sonu mutlu bitmedi.
Sıkılıyorum Kemal...
Eski hatıraların can evine bir kurşun gibi,
Rahmetliden kalma kazağın merdaneye takılıp sünmesi gibi...
Mazotumuz mu erken bitti, yol mu uzun geldi, şoförde mi bi ibnelik var.
Bilemiyorum Kemal.
Elimi uzatıyorum camdan dışarı rüzgarda bayrak gibi,
Aniden bir kurye sıyırıp geçiyor,
Sövüp geçiyorum,
Sevip geçiyorum,
Şöyle göz ucuyla şerefsiz çekirgeyi,
Tedirgin ettikçe gülüyor gibi.
Sıyırıyorum Kemal,
En sevdiğim tavada yumurtayı,
Ekmeğe vuruyorum;
Üzülme ama! bu aralar kepek takılıyorum.