Kevser
@Kevseroguz
Ormanlar yanıyorken çiçek koklayarak mutlu olmak…
Çocukları ürkütülmüş bir dünyanın denizi Mavi olsa ne yazar, olmasa ne...
1055 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Anna Karenina – Leo Tolstoy
Puan vermedi·1062 syf.··
Beğendi
·2026 9. kitabı
·28 günde okudu
·Okunma: 23 Mart 2026 16:27
Bazı kitaplar vardır, sadece bir hikâye anlatmaz; insan ruhunun derinliklerine doğru uzun ve sarsıcı bir yolculuğa çıkarır. Anna Karenina da tam olarak böyle bir eser. , ilk bakışta bir aşk hikâyesi gibi görünse de aslında toplum, ahlak, yalnızlık ve içsel çatışmalar üzerine son derece katmanlı bir anlatı sunuyor.
Tolstoy’un karakterleri o kadar gerçek ki, okurken onları yargılamak yerine anlamaya başlıyorsunuz. Her biri kendi içinde haklı, her biri bir o kadar kırılgan. Özellikle dönemin Rus aristokrasisinin iç yüzünü anlatırken, bireyin toplum içindeki yerini ve bu yerin ne kadar baskılayıcı olabileceğini ustalıkla hissettiriyor.
Kitap ağır ilerliyor gibi görünebilir ama bu, onun en güçlü yanlarından biri. Çünkü yazar, karakterlerin duygularını ve düşüncelerini ince ince işliyor. Bu da okuru, sadece olayların değil, insanların iç dünyasının da bir parçası haline getiriyor.
Dili, atmosferi ve psikolojik derinliğiyle Anna Karenina, klasiklerin neden “klasik” olduğunu hatırlatan bir eser. Sabır isteyen ama karşılığını fazlasıyla veren bir okuma deneyimi.
Eğer insan doğasını, ilişkilerin karmaşıklığını ve toplum baskısını sorgulatan kitaplardan hoşlanıyorsanız, bu eser kesinlikle listenizde olmalı.
Bu kitabı öneren arkadaşım 
Mahmut teşekkür ederim
Mahmut teşekkür ederimKevser
Teşekkür ederim kardeşim, iyi ki önerdin, iyi ki okudum.🌼🤗
Aşıklar Bayramı1000k
Tarifsiz duygular içinde harmanlanıyorum. Gözlerim yaşlı, kafam karışık. Yusuf'un da hissettiği gibi konuşamıyorum. Ağzımın içinde kupkuru bir dil değil herşeyi öğüten ağır bir değirmen taşı taşıyorum. Ne kadar çabalarsam çabalayayım, o taş ne gırtlağımdan aşağı iniyor ne de ağzımdan dışarı çıkabiliyor.
Kitabın son sayfalarını okurken bitsin istemedim son sayfayı çevirdiğimde ben de Yusuf, Sami, kul Yakıp ve herkes gibi gözlerimdeki yaşları tutamadım.
Kitabı okumaya başladığım andan itibaren onlarla birlikteymişim gibi hissettiren ayrıntılar sardı dört bir yanımı. Hikâyede var olup arka koltukta yolculuk yapmam için söylenmesi gereken her şey söylenmişti sanki.
Yusuf’un, nedensiz yere ayrılıp pişman olduğu Aylın'la, yetersizlik duygusu taşıyan kendisiyle hesaplaşması; okuyanın da hafızasının üzerindeki kalın örtüyü kaldırıyor. Bazı sayfaları bırakıp gidememem bundan sebep. Bunca yıl görmediğimiz birinin basit bir hareketi bile hafızamızda doldurduğumuz çukurları tekrar açmaya yeterken; onu affetmek, yaşananları unutmak mümkün müdür?
Kitapta bir de nedensiz terkedilen sevgiliye yazılan ve gönderilmeyen mektuplar var. Bence onlar artık sıradan bir aşk mektubu olmaktan çıkıp yaraya dokunan birer ağıta dönüşüyorlar.
Yol boyunca elinden bırakmadığı üç telli sazıyla ona eşlik eden saz âşıklarını dinledim ben de. Unutulan türküleri, unutulan yerlerde, çoktan unutulmuş seslerden dinledim üstelik. Babanın o türküleri şevkle söylerken yorulup çatallaşan sesini duydum. Yıllardır görmediği babasının son arzusunu yerine getirirken hem kızmasını hem anlamaya çalışmasını, hem de özlemini dinledim.
Bir kez bile rahatça ‘baba’ diyememiş Yusuf’un sadece ba... Hecesini söyleyişini Kul Yakub'un "kendini zorlama evlat baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten" deyişini
A. Y isimli okura yanıt verildi
Kevser
Kitabı okuduktan sonra filmi izledim ama kitapta hissettiğim derinliği filmde tam olarak bulamadım. Okurken bende bıraktığı duyguyu incelemeye yansıtmaya çalıştım. Güzel yorumunuz için çok teşekkür ederim .
“Gece Yarısı Kütüphanesi, hayatın pişmanlıklarla değil seçimlerle şekillendiğini hatırlatan derin ve dokunaklı bir roman. Nora, ölümle yaşam arasında sıkıştığı bir yerde kendisine açılan sayısız kapıdan geçerek farklı hayatlarını deneme şansı buluyor. İlk bakışta kusursuz görünen bu hayatların bile kendi eksikleri olduğunu görmek, bana şunu düşündürdü: ‘Mükemmel hayat’ diye bir şey yok, yalnızca bizim bakış açımız var.
Kitap boyunca en çok etkilendiğim şey, pişmanlıkların aslında bize ait olmayan yükler olduğu fikriydi. İnsan, başka seçimler yapsa bile her hayatın kendi zorluklarını taşıdığını fark ediyor. Ve sonunda Nora’nın yolculuğu, bana şu gerçeği hissettirdi: Mutluluk aranacak bir şey değil, hissedilecek bir şey.
Matt Haig’in sade dili ve duygusal anlatımıyla okunan bu roman, bana kendi hayatıma da ayna tuttu. İçinde bulunduğumuz hayatı kabullenmenin ve küçük anların kıymetini bilmenin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha hatırladım.”
Mehmet Çelebi isimli okura yanıt verildi
Kevser
Rica ederim 😊
"Daha fazla dayanmama imkân yok, yalnızlıktan boğuluyorum, bir insan yüzü görmek, tatsız da olsa bir ses işitmek zorundayım. Bir ses olsun yeter ki, bir şey duyayım."
Kevser
Elbette☺️