Selim (@KitapKitap) Yorumları - 1000Kitap

Rahime

ÇAPRAŞIK i.hizliresim.com/b6L0W8.jpg Siyah postallarının bağcıklarını bağlamak için eğildi adam. Parmakları birbirine dolaşa dolaşa, üstün körü bağladı ayakkabılarını ve Parkasını geçirdi üzerine. Parka, hızlı hareket etmesini engeller diye giymekten vazgeçip, siyah yağmurluğunu giyip, kapşonunu geçirdi kafasına. Kamerasının da şarjını kontrol edip çantasına koydu. Sessizce odasından çıkıp merdivenlere yöneldi. Etrafa steril bir koku yayılmıştı. Ne olduğunu anlamadı, anlamak için de çok düşünmedi. Bir an evvel gitmesi gerekiyordu. Dışarı çıktığında gökyüzüne baktı. Dolunay vardı o akşam… ayın parlaklığı gecenin karanlığını alıp yeryüzünü laciverde boyamıştı sanki… Cebinden anahtarını çıkartıp 70 model Mustang aracına binip yola koyuldu. Aracı eski olmasına rağmen gayet iyi gidiyordu. Gerginliğini üzerinden atmak için radyoyu açtı ve çıkan şarkıya eşlik ederek söylemeye başladı ama içindeki ürperti rahatlamasına izin vermiyordu. Kendi kendini telkin etmeye başladı bu defa. “Sonuna geldim artık. Herkes her şeyi öğrenecek. Git ve bu işi hallet! Onlara ne kadar iyi bir gazeteci olduğunu göster! Hadi ama yaparsın sen bunu.” Yaklaşık bir saat yol aldıktan sonra üzüm bağlarının olduğu tepelik bir yere gelmişti. Arabasını kuytu bir yere çekip geri kalan yolunu yaya olarak devam etmesi gerekiyordu. Çantasına fener koymuştu ama ay o kadar parlaktı ki ona hiç ihtiyaç duymadı. Çamurlu yollarda bata çıka yürümeye başladı. Sabah çok şiddetli yağmur yağmıştı bulunduğu yerin toprakları Terra Rossa tipi toprak olduğu için yağan yağmurla birlikte balçık gibi olmuştu, adımını her kaldırışında büyük kuvvet sarfetmesi gerekiyordu. Yarım saat çamurlu yolla mücadele ettikten sonra nihayet kayalık bir alana gelmişti. Artık daha rahat hareket edebiliyordu. Dikkatli bir

Selim

Michael Dibdin, 'Fare Kral' serisini andırıyor, bir parça.

Reklam

Necip G.

@NeGe·

Mutfak

Değirmenci ailesinin mutfağı evde devam eden bir yaşam olduğuna dair tek kanıttı. Fevzi bey, her sabah olduğu gibi, elindeki gazeteye dalmış, okuduğu sayfayı resmi ilanlarına kadar hatmettikten sonra onun yaşındaki insanlara has çevik bir el hareketiyle arka sayfaya geçmiş ve kahvaltı sonrası yaktığı ilk sigarasını yine küllükte unutmuştu. Şükran hanım ise her zaman oturduğu koltuğunda burnunun ucuna düşen yakın gözlüğünün üzerinden kullanmaya bir türlü alışamadığı yeni akıllı telefonunu dikkatle kurcalıyor, sanki biriyle gizli bir sırrı paylaşıyormuş gibi kendi kendine mırıldanıyordu. Bu sabah rutininin olağan sessizliğini ilk bozan Fevzi bey oldu; - Şükran bir dilim ekmek daha uzatsana, şu Ayvacık'tan aldığımız portakal reçelini bitireyim bari. Bozulacak yoksa o reçel. Benden başka kimse yemiyor. - Fevzicim şu ekmeği bırak artık. Karatay'ı hiç mi dinlemiyorsun? Zehir diyor kadın, ha beyaz ekmek yemişsin ha zehir yemişsin aynı şey diyor... Reçeli de bitireceğim diye uğraşma. Kimbilir nasıl şekerle yapıyorlar o reçeli... Karatay şeker kesinlikle yasak diyor. Artık dikkat et kendine biraz... - Yahu bir dilim ekmek istedik başladın yine sabah sabah Karatay da Karatay... İçim şişti, şu kadının adını söyleme artık, yeter! - Vallahi sen bilirsin Fevzi, bak kadın o yaşa gelmiş seni beni cebinden çıkarır. Keyfine konuşmuyor ya canım! Bol bol zeytin tüketeceksiniz diyor. Bak sen hiç zeytin yemiyorsun, reçel yiyeceğine şu zeytinlerden ye birkaç tane... - Tamam Şükran, Allah aşkına sus sabah sabah... Şurada yarına çıkacağım belli değil, senin ettiğin lafa bak. Yetmiş bir sene o ekmeği yedim ben. Bu saatten sonra mı öldürecekmiş Allah'ın nimeti? Varsın öldürsün o zaman ne diyeyim ben şimdi sana... - Sus Allah gecinden versin Fevzi... Al bu dilimi de ye ama daha yeme artık.

1000Kitap

Selim

Bu hikayeyi beğenenlerin bu kitabı okumasını tavsiye ederim: Satıcının Ölümü Arthur Miller

Necip G.

@NeGe·

Mutfak

Değirmenci ailesinin mutfağı evde devam eden bir yaşam olduğuna dair tek kanıttı. Fevzi bey, her sabah olduğu gibi, elindeki gazeteye dalmış, okuduğu sayfayı resmi ilanlarına kadar hatmettikten sonra onun yaşındaki insanlara has çevik bir el hareketiyle arka sayfaya geçmiş ve kahvaltı sonrası yaktığı ilk sigarasını yine küllükte unutmuştu. Şükran hanım ise her zaman oturduğu koltuğunda burnunun ucuna düşen yakın gözlüğünün üzerinden kullanmaya bir türlü alışamadığı yeni akıllı telefonunu dikkatle kurcalıyor, sanki biriyle gizli bir sırrı paylaşıyormuş gibi kendi kendine mırıldanıyordu. Bu sabah rutininin olağan sessizliğini ilk bozan Fevzi bey oldu; - Şükran bir dilim ekmek daha uzatsana, şu Ayvacık'tan aldığımız portakal reçelini bitireyim bari. Bozulacak yoksa o reçel. Benden başka kimse yemiyor. - Fevzicim şu ekmeği bırak artık. Karatay'ı hiç mi dinlemiyorsun? Zehir diyor kadın, ha beyaz ekmek yemişsin ha zehir yemişsin aynı şey diyor... Reçeli de bitireceğim diye uğraşma. Kimbilir nasıl şekerle yapıyorlar o reçeli... Karatay şeker kesinlikle yasak diyor. Artık dikkat et kendine biraz... - Yahu bir dilim ekmek istedik başladın yine sabah sabah Karatay da Karatay... İçim şişti, şu kadının adını söyleme artık, yeter! - Vallahi sen bilirsin Fevzi, bak kadın o yaşa gelmiş seni beni cebinden çıkarır. Keyfine konuşmuyor ya canım! Bol bol zeytin tüketeceksiniz diyor. Bak sen hiç zeytin yemiyorsun, reçel yiyeceğine şu zeytinlerden ye birkaç tane... - Tamam Şükran, Allah aşkına sus sabah sabah... Şurada yarına çıkacağım belli değil, senin ettiğin lafa bak. Yetmiş bir sene o ekmeği yedim ben. Bu saatten sonra mı öldürecekmiş Allah'ın nimeti? Varsın öldürsün o zaman ne diyeyim ben şimdi sana... - Sus Allah gecinden versin Fevzi... Al bu dilimi de ye ama daha yeme artık.

1000Kitap

Selim

Tansu Çiller'in devalüasyon sonuçları dipnotla açıklansaydı güzel olabilirdi.