Gizem Akyol
@KitapSahnesi
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Benim için yazar olmak, insanın içinde gizli ikinci kişiyi , o kişiyi yapan âlemi sabırla yıllarca uğraşarak keşfetmesidir.
...Bütün bu farklılıklar asıl faaliyetten, masaya oturup sabırla kendi içine dönmekten sonra gelir. Yazı yazmak, bu içe dönük bakışı kelimelere geçirmek, insanın kendisinin içinden geçerek yeni bir âlemi sabırla, inatla ve mutlulukla araştırmasıdır.
“Stefan Zwieg iyi ki bu dünya gezegeninden geçmiş” dedirten kitaplarından birisi.
Kitapta; vatan ile aşkı ve benliği ile gerçekler arasında sıkışmış kalan bir hayat öyküsü kaleme alınıyor. Okudukça da insanı satırlar arasına mıknatıs gibi çekiyor.
Normal ile anormalliğin arasındaki farkı belirleyen çizgi nerede başlayıp nerede bitiyor?
Yaşamı daha derin algılayan, sorgulama yetileri daha daha geniş ve kapsamlı olan insanların ; kendisi gibi düşünmeyen ya da daha yüzeysel yaşayan insanlar tarafından “normal kabul edilmemesinin” sebebi ; -sıradan düşünenler- sayısının daha fazla olmasının talihsiz ve toplumsal bir sonucu mudur? Bir şeyin doğru veya yanlış oluşuna çoğunlukta kalan görüşler mi karar vermektedir? diye için için düşündürttü çiğnemeden yutulan bu kısacık ama derincik kitap.
.
.
Kitap, gerçek esaretin ne olduğunu sorgulatıyor bir yandan. Kendi zihninin içinde yaşamak mı yoksa fikirlerini özgür bırakarak deliler koğuşundan sayılıp orada tutsak kalmak mıdır gerçek esaret?
Zihnindeki düşüncelerin etkisiyle kendini yalnızlığa mahkum eden insanın, kapalı kapılar ardına mahkum edilmiş bir insana neler hissettirebileceğini yaşamadan bilmenin de imkansızlığını gözler önüne seriyor Çehov’cuğum.
Reklam