“Alıştığımız yolun dışına çıktığımız zaman her şeyi kaybettiğimizi düşünürüz; ama yeni ve iyi bir şey ancak o zaman başlayabilir.Hayat varsa mutluluk da vardır.”
“ Daha önceleri ona eziyet eden ,sürekli bulmak için uğraştığı hayatın amacı artık onun için yoktu. …Onun amacı olamazdı çünkü artık bir inancı vardı ,herhangi bir kurala sözlere ya da düşüncelere değil ,daima var olan ,daima hissedilen Tanrı’ya inancı vardı. Daha önce onu kendine koyduğu amaçlarda aramıştı .Bu amaç arayışı Tanrı’yı arayışdan başka bir şey değildi.”
“Ya depresyon aslında yas tutmanın bir biçimiyse- olması gerektiği gibi olmayan hayatlarımız için tutulan bir yas ise? Kaybetmekle birlikte hala ihtiyaç duyduğumuz bağlar için tuttuğumuz bir tür yas ?”
“….kötüyü bilip tanımak ve mahkum etmek fazla bir önem taşımaz; insanın hep kendine sorması gereken soru , var olan koşulların düzeltilmesine kendisinin nasıl bir katkıda bulunduğudur.”