Filiz Genç İpek
@Kitapsever57
17 Yaşından bu yana STK’larda yer aldım. Son 25 yıldır kadın ve çocuklar için gönüllü olarak çalışıyorum.Emekliyim. Üç ayrı kitap kulübünde Ayda birer kez okuduğum kitapları tartışıyorum. Evliyim, anneyim.Hayvanseverim.
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Aslında geçen zamanın algılanmasında, zor olan, ilk adımı atmaktır. Önce, bunca zaman geçtiğini kavramak müthiş zor gelir insana, sonra da daha fazla zaman geçmediğine şaşırırız. XIII. yüzyılın bu kadar geride kalmış olmasına önce inanamaz, sonra, Fransa'da çok sayıda örneğine rastlanan XIII. yüzyıl kiliselerinin hâlâ ayakta kalabilmesine şaşırırız. Gençken tanıdığı bir şahsın altmış yaşında olduğunu öğrenince bunu kavramakta güçlük çeken, on beş yıl sonra ise, o şahsın hâlâ yaşadığını ve sadece yetmiş beş yaşında olduğunu öğrenince, çok daha fazla şaşıran birinin daha uzun süre içinde yaşadığı duyguları ben birkaç saniye içinde yaşamıştım.
"Eh, biliyorsunuz yirmi beş yaşında değilim artık." Bu son sözleri beni rahatsız etti. "Böyle konuşmamalı, bunlar yaşlı bir kadının söyleyeceği sözler," diye geçirdim aklımdan. Hemen ardından, zaten yaşlı bir kadın oldüğünü düşündüm. Düşes sözüne devam etti: "Size gelince, siz hep aynısınız. Evet, inanılır gibi değil, hep gençsiniz." Görünürde değilse de gerçekte yaşlanmasak bir anlam taşımayacak olan bu sözleri, derin bir hüzün verdi bana. Ardından, son darbeyi indirdi: "Evlenmemiş olmanıza hep üzülmüşümdür. Aslında böylesi belki de daha iyi, kimbilir. Evlenseydiniz savaşa gidecek yaşta oğullarınız olacaktı; zavallı Robert gibi (onu hâlâ sık sık düşünürüm) savaşta ölseler, hassas kalbiniz kaldırmaz, siz de hayatta kalamazdınız." Bunun üzerine, kendimi adeta hayatta karşılaştığım ilk gerçek aynada görürcesine, tıpkı benim gibi genç kaldıklarını düşünen yaşlıların gözünde gördüm; onlara, itiraz etsinler diye kendimden yaşlı bir adam olarak bahsettiğimde, beni kendilerini gördükleri gibi değil, benim onları gördüğüm gibi gören bakışlarında en ufak bir itiraz okunmuyordu. Çünkü hiçbirimiz kendi görüntümüzü, kendi yaşımızı görmeyip, hepimiz karşımızda bir ayna varmışçasına, karşımızdakini görüyorduk. Hiç şüphe yok ki, birçok insan, yaşlandığını keşfettiğinde benim kadar üzülmüyordu. Ama her şeyden önce, yaşlılık da ölüm gibidir. Bazıları ikisine de kayıt sız kalır; diğerlerinden daha cesur oldukları için değil, hayalgüçleri daha zayıf olduğu için. Ayrıca, çocukluğundan beri tek bir düşüncenin peşinden koşmuş, tembelliği ve sağlık sorunları yüzünden amacını gerçekleştirmeyi hep ertelemiş ve her akşam, boşa geçen günü yok saymış, dolayısıyla bedeninin yaşlanmasını hızlandıran hastalık zihninin yaşlanmasını geciktirmiş bir adam, bütün bu süre boyunca Zaman'ın içinde
Gerçekten de Bloch'un çehresine eklenmiş olan dermansız ve onaylayıcı ifadeyi, çabucak sona eren hafif baş sallamaları, sevimli ihtiyarlara özgü bilgiç yorgunluk olarak yorumlayabi lirdim, ama öte yandan, karşımda eski dostumu görüyordum ve hafızam, görünüşe bakılırsa kaybettiği çocuksu, kesintisiz coşkuyla canlandırıyordu yüzünü. Onu hayatın eşiğindeyken tanıdığım ve hep gördüğüm için, benim nazarımda yaşıtımdı, bir yeniyetmeydi; onun yaşını da, kendime fark etmeden yakıştırdığım, o zamandan beri devam ettiğini sandığım gençlikle ölçüyordum. Birilerinin, tam yaşını gösterdiği yorumunda bulunduğunu işittim; yüzünde, daha çok yaşlılara has özellikler olarak bilinen bazı işaretler görüp şaşırdım. Gerçekten yaşlı olduğu için bu işaretleri taşıdığını ve hayatın, ihtiyarları, yeterince yaşayan yeniyetmelerden imal ettiğini anladım.