“Bazı hayatlar gerçekten yaşanmıyor, sadece saklanıyor…
Esme’yi okurken en çok buna üzüldüm.
Bir insanın varlığı bu kadar kolay silinebilir mi?
Sessizliğin de bir şiddet olduğunu bir kez daha hissettim.”
“Okurken içim sıkıştı, bazen sinirlendim, bazen de sustum…
Çünkü bazı hikâyeler konuşulacak gibi değil, sadece hissediliyor.
Esme’nin sesi geç geldi ama çok şey söyledi.”
“Unutulmak, ölmekten daha ağır olabilir.
Esme bunu iliklerime kadar hissettirdi…”