Cennet Çayırı
John SteinbeckYazar:
John Steinbeck
Çevirmen:
Nihal Yeğinobalı
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 7 dk.
Sayfa Sayısı:
216
Basım Tarihi:
Nisan 2016
İlk Yayın Tarihi:
1932
Yayınevi:
Sel Yayıncılık
Orijinal Adı:
The Pastures of Heaven
ISBN:
9789755707846
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
10 diğer baskı · Tümünü Göster
Cennet Çayırı
1.435 okunmaSel Yayıncılık · Nisan 2016 · 216 s.
Cennet Çayırları
428 okunmaİletişim Yayıncılık · 2022 · 218 s.
Cennet Çayırları
97 okunmaRemzi Kitabevi · 2013 · 208 s.
Cennet Çayırları
76 okunmaBilgi Yayınevi · Mart 1990 · 208 s.
Cennet Çayırları
28 okunmaVarlık Yayınları · 1970 · 236 s.
Cennet Çayırları
22 okunmaCem Yayınevi · 1976 · 246 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"dedim; bu yeşertide bir ceylan yavruladı"¹John Steinbeck coğrafi olarak Amerika'nın tam da kalbinden bir yazar olmasına karşın, fikirsel ve dolayısıyla yazınsal olarak bu kapital çarkın tamamen dışındadır. Eserlerini bir siyasetçi yaklaşımıyla yazmasa da, bu çarkın dışında kalma felsefesini mutlaka öykülerine, hikayelerine, karakterlerine yedirir. Sanırım onun büyük Amerika gibi bir hülyası -en azın azı biz doğulular kadar- yoktur.
Steinbeck'in edebi kabiliyeti pek tabii tartışılamaz. Özellikle dünya çapında %70'lik bir oranla tanınma kalibresi azımsanacak bir oran değildir. Onun kaleminin bu kuvveti sistem karşıtlığına dair durduğu noktayla birleşince bu okunma oranı, bir şanstan ziyade haklı bir başarı olarak değerlendirilmelidir. Bu anlamda yazın politikasının, sistemin doğrudan karşısında duran, özellikle tarım işçileri, göçmenler ve yoksullar üzerinden gelişen güçlü bir insani ve ahlak eleştirmeni olma yapısı; siyaset ve soyut fikirlerden değil; toprakla, alın teriyle, açlıkla ve onurla iç içedir.
Cennet Çayırı; örneğin bir 'Gazap Üzümleri' ve yahut -konsuna aşina olduğum kadarıyla- bir 'Bitmeyen Kavga' kadar; büyük tarım şirketlerinin küçük çiftçileri sistematik olarak topraklarından ettiği, bankaların “canavar” olarak betimlendiği, bireylerin makinenin bir parçası hâline geldiği, tarım işçilerinin sendikal mücadelelerinin neredeyse sosyalist bir kurguya dönüştüğü, bir metin özelliği taşımaz. Fakat okur eğer yazarı yeterince tanıyorsa, kuş cıvıltılarının, sakin bir rüzgarla dans eden meşe ağaçlarının, çiçeklerin, böceklerin, kendi arasında hiçbir mücadelesi olmayan bir avuç çayır halkının yaşantısını konu edinen, bu pastoral metinde bile, Steinbeck'in yazın felsefesini sezinleyebilir.
Yine uzunca bir yazar güzellemesinden sonra esere dönmek icap ederse; Cennet Çayırı birbirine gevşek bağlarla bağlı 12 kısa hikâyeden
Puan vermedi·216 syf.··
Beğendi
·2025 56. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 19 Mayıs 2025 16:00
John Steinbeck coğrafi olarak Amerika'nın tam da kalbinden bir yazar olmasına karşın, fikirsel ve dolayısıyla yazınsal olarak bu kapital çarkın tamamen dışındadır. Eserlerini bir siyasetçi yaklaşımıyla yazmasa da, bu çarkın dışında kalma felsefesini mutlaka öykülerine, hikayelerine, karakterlerine yedirir. Sanırım onun büyük Amerika gibi bir hülyası -en azın azı biz doğulular kadar- yoktur.
Steinbeck'in edebi kabiliyeti pek tabii tartışılamaz. Özellikle dünya çapında %70'lik bir oranla tanınma kalibresi azımsanacak bir oran değildir. Onun kaleminin bu kuvveti sistem karşıtlığına dair durduğu noktayla birleşince bu okunma oranı, bir şanstan ziyade haklı bir başarı olarak değerlendirilmelidir. Bu anlamda yazın politikasının, sistemin doğrudan karşısında duran, özellikle tarım işçileri, göçmenler ve yoksullar üzerinden gelişen güçlü bir insani ve ahlak eleştirmeni olma yapısı; siyaset ve soyut fikirlerden değil; toprakla, alın teriyle, açlıkla ve onurla iç içedir.
Cennet Çayırı; örneğin bir 'Gazap Üzümleri' ve yahut -konsuna aşina olduğum kadarıyla- bir 'Bitmeyen Kavga' kadar; büyük tarım şirketlerinin küçük çiftçileri sistematik olarak topraklarından ettiği, bankaların “canavar” olarak betimlendiği, bireylerin makinenin bir parçası hâline geldiği, tarım işçilerinin sendikal mücadelelerinin neredeyse sosyalist bir kurguya dönüştüğü, bir metin özelliği taşımaz. Fakat okur eğer yazarı yeterince tanıyorsa, kuş cıvıltılarının, sakin bir rüzgarla dans eden meşe ağaçlarının, çiçeklerin, böceklerin, kendi arasında hiçbir mücadelesi olmayan bir avuç çayır halkının yaşantısını konu edinen, bu pastoral metinde bile, Steinbeck'in yazın felsefesini sezinleyebilir.
Yine uzunca bir yazar güzellemesinden sonra esere dönmek icap ederse; Cennet Çayırı birbirine gevşek bağlarla bağlı 12 kısa hikâyedenYaşamak öylesine yalancı ki!
Çok başarılı yazarları olmasına rağmen, zevkimce Amerikan edebiyatının yükünü sırtlayan yazardır Steinbeck.
Değindiği konular hoşuma gider, anlatımını içten, akıcı ve güzel bulurum. Kült sayılan eserleri dışında; Fareler ve İnsanlar, Sardalye Sokağı, İnci gibi eserlerini okumuş ve çok beğenmiştim. Yoksulluk, ezilmişlik, hayatın sefil tarafı, inanç, umut, azim üzerine bir çok şeye rastlayabilirsiniz eserlerinde. Gerçekçi bir yazar. Okurken de hissediyorsunuz, hayatın gerçeklerini. Toplumcu gerçekçi anlayışı her eserinde zuhur ediyor.
Bahsi geçen kitabına gelecek olursam:
"Cennet Çayırı (vadisi)" kitabımız cennet gibi tasvir edilen çok verimli ve görsel bir şölen gibi gözler önünde uzanan bir vadide yaşanan olaylar ve insanların hayatlarını konu alıyor.
Betimlemeler ve tasvirler gerçek gibi her noktanın gözlerinizin önünde canlanmasına olanak sağlıyor. Yazar bu konuda tam bir ustalıkla resital sunuyor okuyanlara. Diyaloglardaki kişilerin, konuşma esnasındaki jest ve mimikleri bile resim çizer gibi anlatılıyor.
Cennet Çayırı adı verilen bu vadide bir sürü insan yaşamakta çoğu çiftçilikle uğraşan, hayatın telaşında olan sıradan insanlar.
Sadece bu vadide yaşayan insanlara değil, hayatın süreciyle yolu buraya düşen, uğrayan insanları da görüyoruz. Kimi kısa süreli kimi uzun süreli... Herkesin başka bir öyküsü var. Kitabın bölümlerinde farklı farklı kişilerin hayatlarına dokunuyoruz. Ortak noktaları Cennet Çayırı.
Cennet diye tasvir edilen bu yerde herkes bir şekilde , hırsları, ihtirasları, iki yüzlülükleri, yalanları ile kendi cehennemini yaşıyor...
Olaylar ve hikayeler birbirinden bağımsız gibi görünsede ana çerçevede hepsi bağlantılı.
Kitabın dili ve anlatımı güzel ve anlaşılır. İnsanı sıkmadan, keyifli bir okuma geçirmenizi sağlıyor yazar. Betimlemeler
Anneannemin tabiriyle "Yalan dünyanın cennetine kanman guzum"Edebiyat
İsmiyle müsemma cennet gibi bir vadide geçen 12 hikayeden oluşuyor kitabımız. Her bir bölümde kasaba halkından farklı kişiler ana karakter olarak karşımıza çıkmakta. Öykülerin ortak özelliği Cennet Çayırı’nda geçmesi ve Munroe ailesinin elini attığı yeri kurutması. Kitaba besmele çekerek ya da neye inanıyorsanız bir şekilde gardınızı alarak başlayınız efendim, bu Munroe’ların maşallah dediği 3 gün yaşamıyor.
Steinbeck yine okutmuyor, bizi vadiye götürüp bizzat olayları yaşatıyor. Bu kitabında da bolca iç ve dış mekan tasvirleri var ve capcanlı pastoral motifleri gözümüzün önüne seriyor. İnsanların yanı sıra doğanın da öyküsünü dinliyoruz. Doğa da dahil her karakterin hikayesi geçmişten başlayarak günümüze geliyor. İnsan psikolojisi ve bunun diplerde köşelerde kalmış her bir detayı, hissiyatı gerçekçi ve yalın bir şekilde inceleniyor.
-Burada belirtmek isterim ki Steinbeck’in en sevdiğim yanı, iyiyi de kötüyü de yargılatmayacak biçimde, belirli bir anlayış çerçevesinde bizlere aktarabilmesi ve okuyucuya yeni ufuklar açmasıdır. Örneğin; bir iyiliğin heyecanı içimizi sarmışken aslında büyük bir yıkıma sebebiyet verilmesinin tokadı inebilir yüzümüze. Bana insanların sebeplerini, şartlarını anlamaya çalışma düsturu kazandırmıştır, büyük adamdır.–
Başarısızlıklarıyla, yalnızlıklarıyla, umutlarıyla, hevesleriyle, tesellileriyle, vazgeçişleriyle, heyecanlarıyla, içtenlikleriyle ve daha sayamadığım bende uyandırdığı hislerle hafızamda kendini sağlama alan bir eser oldu. Steinbeck hiç okumamış olanlar için başlangıç kitabı olmaya oldukça uygundur. Daha önceden kalemini bilenlerin de severek okuyacağına eminim. Size mutlaka bir şeyler katacaktır.
Fareler ve İnsanlar
İnci
Cennetin Doğusu
Daha önce okuduğum eserleri
Yazarın kalemine hayrandım, bir kere daha hayran kaldım. Anlatım tarzı akıcılığı harikaydı. Okurken kendimi o çayırlarda gezdiğimi uzaktan okuduğum öyküleri izlediğimi hissettim. Cennet Çayırı ilk bakışta bir doğa harikası gibi dursa da, aslında burada yaşanan hayatlar sıradanlığın ardında büyük felaketler, pişmanlıklar ve içsel çatışmalar barındırıyor. Bu çayırda her birey, geçmişin yüküyle bir hesaplaşmaya giriyor. Kimisi başka hayatlardan kaçmış, kimisi yeniden başlama umuduyla...
Ama hepsi insan olmanın kırılganlığıyla yüzleşiyor.
Uzatmayacağım kitaba bayıldım. Yazarın kelemini sevmemden kaynaklanıyor. Biz can dostumla sırada üçleme olan kitabını okuyacağız.Cennet ÜtopyasıEdebiyat
İnsanların kafasında oluşan, hâyâllerini süsleyen bir “cennet” algısının iz düşümü aslında Cennet Çayırı.
Kiminin kendinden, kiminin sorunlarından, yüzleşmekten ya da hayatın ta kendisinden kaçmak için kurguladığı, planladığı bir ütopya.
Harika bir yazar olan Steinbeck, yine büyük sözler etmeden, kendi yorumunu araya sıkıştırmadan, sadece var olan durumu, hissi vurucu şekilde okuruna hissettiriyor.
Enikonu bu hayatta yüzleşmek zorunda kalacağımız hangi şeyden kaçabiliriz? Ve bu “cennet” ütopyası ne kadar gerçekçi? Sorgulamamızı istiyor; çünkü, hepimiz sonunda aynı şeyleri, korktuğumuz ve yaşamaktan kaçındığımız şeylerle tekrar sınanıyoruz. O zaman anı kaçırmak neden?
8/10
Beğendi
·2026 15. kitabı
John Steinbeck 'in kalemi daha ilk sayfadan itibaren sizi kendi dünyasına davet eder. Cennet Çayırı da böyle bir eser; doğanın huzurunu ve insanın kırılganlığını aynı anda hissettiriyor.
İlk dönem eserlerinden biri olmasına rağmen anlatımı çok güçlü. 12 öyküden oluşan kitapta her karakterin yolu bu vadiden geçiyor. Birbirinden bağımsız gibi görünen hikâyeler, aynı mekânın ortak kaderinde birleşiyor aslında.
Bu kitapta küçük hayatların içsel çatışmaları anlatılıyor. İnsanların umutları, korkuları ve hayal kırıklıkları ön planda. Her öykü umutla başlıyor ama çoğu hüsranla bitiyor. Yine de Steinbeck’in dili öyle sıcak ki, okurken hem burukluk hem de huzur hissediyorsunuz. Çayırın dingin güzelliği, insanların yalnızlıkları ve yanılgılarıyla birleşince ortaya çarpıcı bir karşıtlık çıkar.
Anlatılan her karakterle bir bağ kurdum; fakat Pat Humbert beni en çok etkileyen oldu. Onun yalnızlığı ve içsel çatışması, Steinbeck’in insanı olduğu gibi aktarma gücünü ortaya koyuyordu.
Kitabı bitirdiğimde şunu düşündüm: Cennet gibi görünen bir yer bile, insanın kendi yükleriyle yüzleştiği bir mekâna dönüşebilir. Çünkü insan nereye giderse gitsin, umutlarını, korkularını ve geçmişini de yanında taşır.
Belki bir Gazap Üzümleri değildi ama Steinbeck’in her hikâyesinde sizi etkileyen bir yön mutlaka var. Bu nedenle Cennet Çayırı’nı da okumanızı tavsiye ederim.
Cennet Çayırı’nı okurken kendimi bir romanın içinde değil de, küçük bir vadeye taşınmış gibi hissettim. Kitabın merkezinde, geçmişte bir cinayete sahne olmuş ama yıllar sonra “Cennet Çayırı” adıyla anılmaya başlanmış verimli ve sakin bir vadi var. İnsanlar buraya yeni bir hayat kurmak, eski hatalarını geride bırakmak ve huzuru yakalamak için geliyor. Roman da bu vadiye taşınan ya da burada yaşayan ailelerin birbirine değen hikâyelerinden oluşuyor. Aslında tek bir ana olay yok; farklı hayatların kesiştiği bir insan panoraması var.
Vadide yaşayan ailelerin her biri başka bir arayışın içinde. Kimisi saygınlık kazanmak istiyor, kimisi geçmişinin izlerini silmeye çalışıyor, kimisi de sadece mutlu ve sade bir hayat sürme hayali kuruyor. Ama zaman geçtikçe görüyoruz ki insanın içindeki boşluk, kıskançlık, gurur ya da korku yeni bir yere taşınmakla ortadan kaybolmuyor. En çok da bu fikir etkiledi beni: Mekân değişiyor ama insan değişmediği sürece kader de pek değişmiyor.
Steinbeck karakterlerini büyük trajedilerle değil, küçük ama derin kırılmalarla anlatıyor. Bir yanlış anlaşılma, bastırılmış bir duygu, söylenemeyen bir söz… Bunlar zamanla büyüyüp insanların hayatında kalıcı izler bırakıyor. Vadinin dışarıdan bakıldığında huzurlu ve bereketli görüntüsüyle, içeride yaşanan hayal kırıklıkları arasında çok çarpıcı bir tezat var. “Cennet” adı neredeyse ironik bir anlam kazanıyor.
Doğa tasvirleri o kadar canlı ki, çayırın kokusunu, akşamüstü çöken sessizliği hissedebiliyorsunuz. Ama o güzelliğin ortasında insanların içsel yalnızlığı daha da belirginleşiyor. Okurken sık sık şunu düşündüm: Belki de asıl mesele nerede yaşadığımız değil, kendimizle ne kadar barışık olduğumuz.
Kitabı bitirdiğimde içimde hafif bir hüzün vardı. Çünkü anlatılanlar çok tanıdık geldi. Hepimizin
Talihsizlikler serüveniCennet Çayırı John Steinbeck bazılarına göre cennet çayırı doğasıyla sakin yaşamı anımsatır, kitapta birbirinden farklı öyküler mevcut ,tekinsiz Battle Çiftliği’ne yerleşen Munroe ailesinin etrafında gelişen olaylar kitabın genel konusu ,yaşadıkları kötü olayları insanlara bağlayan ,komşuluk ,ölüm ,birbiri ardına yaşanan olaylar ,dayanışma... Kitapta cennet çayırının doğasını birbirinden farklı ôyküleri akıcı şekilde anlatıyor yazarın kitaplarını seviyorum biraz geç okusamda...1000k
Cennet Çayırı John Steinbeck bazılarına göre cennet çayırı doğasıyla sakin yaşamı anımsatır, kitapta birbirinden farklı öyküler mevcut ,tekinsiz Battle Çiftliği’ne yerleşen Munroe ailesinin etrafında gelişen olaylar kitabın genel konusu ,yaşadıkları kötü olayları insanlara bağlayan ,komşuluk ,ölüm ,birbiri ardına yaşanan olaylar ,dayanışma... Kitapta cennet çayırının doğasını birbirinden farklı ôyküleri akıcı şekilde anlatıyor yazarın kitaplarını seviyorum biraz geç okusamda...
Stainbeck'ten okuduğum 4.kitap oldu. Her birinin bende yeri ayrıdır. Her seferinde iyi ki okumuşum diyerek kitaplarını bitirmek her yazara nasip olmaz sanırım.
12 bölümden oluşan eserimiz öncelikle muhteşem bir kitap. Mekan Cennet Çayırı denilen yer ve burada yaşayan insanların hayatlarından kesitlerle ilerleyen kitabımız 12 farklı öykü gibi görünse de aslında bir romanın bölümleri gibi bir bütünlük içinde akıyor.
Kitabı bitirdiğinizde coğrafya farklı olsa da insanın aynı olduğu gerçeğiyle yüzleşiyorsunuz. Steinbeck insana dair evrensel duyguları tüm eserlerinde çok iyi yakalıyor. Steinbeck, zor olanı kolay anlatıyor. Bir bilge gibi insanları ve doğayı izliyor, bunu kurguyla bir bütün halinde veriyor.
Özellikle insanların evrensel ortak yönlerini başarılı bir şekilde yansıtıyor. Bunu yaparken doğayla insan arasındaki bağı çok sağlam kuruyor.
Her bölüm ayrı bir tat. Hele 3.bölümde Edward Wicks isimli ama Çakal lakaplı bir tüccar var ki nevi şahsına münhasır bir tip. Parasına para eklemek için her detayı ince ince hesaplayan Çakal'ın Alice ismindeki dünya güzeli kızına olan düşkünlüğü ve ona zarar gelecek olması fikri kedere düşürürdü.
Öyküler arasındaki ilinti, kitabı bitirdiğimizde roman okumuş gibi algı oluşturuyor.
10.bölümdeki Pat Humbert'in öyküsü en beğendiğim oldu. Anne babası orta yaşlıyken Pat doğunca, Pat'in tüm yaşantısı yaşlılık havasında, yaşlılık ağrıları ve sancıları, sızlanmalarla geçer ve bu ruhuna işler. Anne babası daha sonra onun gençliğine acısız, ağrısız oluşuna diş biler gibi sallanır sandalyelerinde sadece yaşamayı severek ama kendileri dışında yaşayanlardan nefret ederek peş peşe ölürler. Onlar öldüğünde Pat 30 yaşlarındadır. Anne babası ölünce kendisine buyruk verecek kimse kalmayınca ne yapacağını bilmez halde evinin mutfak dışındaki
Keyifli ve masalsı bir kitap.
Cennet Çayırı ismi verilen bir yerde yaşayan çeşitli insanların hayatlarından oluşan birbirleri ile bağlantılı kısa sayılabilecek öyküler..
Sade ve akıcı bir dili var,okuyabilirsiniz.
Yazar Hakkında
John SteinbeckYazar · 47 kitap
John Steinbeck, (27 Şubat 1902 - 20 Aralık 1968) ABD'li yazar.
27 Şubat 1902'de Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya eyaleti Salinas kentinde doğdu. 20 Aralık 1968'de New York'ta yaşamını yitirdi. 1940 Pulitzer Ödülü ve 1962 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi gerçekçi roman-öykü yazarı.
Bir ırgat ailesinin çocuğudur. Babası Prusyalı, annesi ise İrlandalı göçmen bir aileye mensuptur. Yaşıtları gibi o da küçük yaşlarda çiftçilik yaptı. 1920-1926 arasında aralıklarla Stanford Üniversitesi'ne devam etti. Öğrenimini sürdürebilmek için duvarcılık, boyacılık, kapıcılık, eczacılık gibi işlerde çalıştı. Okulu bitiremedi. Öğrencilik yıllarında başladığı yazmayı sürdürdü. Irgatlık ve işçilik yaparken edindiği deneyimler, eserlerinde işçilerin yaşamlarını gerçekçi bir dile anlatmasına büyük katkı sağladı. İlk romanlarından başlayarak hep işçileri, yaşam koşullarını, ilişkilerini anlattı. İlk kitabı " Altın Kupa " (1929). 1936'da yayınlanan "Bitmeyen Kavga"da tarım işçilerinin grevi ve bu greve önderlik eden iki Marksisti anlattı. Amerikan çalışma sistemine keskin eleştiriler yöneltti. Üçüncü kitabı "Fareler ve İnsanlar" 1937'de yayınlandı. Bu kez iki göçmen işçi arasındaki garip ve karmaşık ilişkinin öyküsünü anlatıyordu. Kendisine "Pulitzer Ödülü" getiren ünlü romanı "Gazap Üzümleri" 1940'ta sinemaya aktarıldı. II. Dünya Savaşı yıllarında daha çok ideolojik eserler verdi. İzleyen yıllarda politikadan uzak, eğlendirici yanı ağır basan duygusal öğelerin de yer aldığı eserler ve senaryolar yazdı.1962'de edebiyata katkılarından dolayı Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü.
