Cennet Çayırları
John SteinbeckYazar:
John Steinbeck
Çevirmen:
Nihal Yeğinobalı
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 58 dk.
Sayfa Sayısı:
246
Basım Tarihi:
1976
İlk Yayın Tarihi:
1932
Yayınevi:
Cem Yayınevi
Orijinal Adı:
The Pastures of Heaven
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
10 diğer baskı · Tümünü Göster
Cennet Çayırı
1.437 okunmaSel Yayıncılık · Nisan 2016 · 216 s.
Cennet Çayırları
436 okunmaİletişim Yayıncılık · 2022 · 218 s.
Cennet Çayırları
98 okunmaRemzi Kitabevi · 2013 · 208 s.
Cennet Çayırları
76 okunmaBilgi Yayınevi · Mart 1990 · 208 s.
Cennet Çayırları
28 okunmaVarlık Yayınları · 1970 · 236 s.
Cennet Çayırları
22 okunmaCem Yayınevi · 1976 · 246 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·218 syf.·
2026 4. kitabı
Yazar, sade diliyle şunu hissettirir: İnsan, nerede olursa olsun iç çatışmalarından kaçamaz. "Cennet" gibi görünen yerler bile içimizdeki eksikliği gizleyemez. Kısa hikâyelerden oluşan kitap, akıcı ve düşündürücü bir iz bırakıyor.
Asıl Cennet Nerededir?·218 syf.·John Steinbeck’in erken dönem eserlerinden 
Cennet Çayırları (1932), huzur çağrıştıran bir isimle karşılıyor okuru. 12 farklı karakterin öyküsünden oluşan kitapta, hikaye bir İspanyol onbaşının tepenin ardında gizli bir ovayı keşfetmesiyle başlıyor. Onbaşı, yeşilin, sessizliğin, toprağın bereketiyle büyüleniyor ve oraya “Cennet Çayırları” adını veriyor. Fakat bu, her şeyin yanılgısının da başladığı an oluyor. Çünkü gördüğü manzara, insanın içindeki eksikliği örtecek kadar güzel, ama asla dolduramayacak kadar uzak..
Vadinin eşsiz güzelliği, bu güzellikle büyülenen ve oraya yerleşmeye karar veren insanların hikayelerine dönüşüyor. Her biri başka bir hayalle geliyor: kimisi huzur, kimisi sevilmek, kimisi kök salmak, kimisi yalnızlığını unutturacak bir düzen arıyor.
Karakterlerin hikayeleri görünmez bağla diğerine bağlı; öyküler ayrı ayrı okunabildiği gibi, bütününde toplumsal bir anlatıya, bir insanlık panoramasına dönüşüyor. Her öyküde merkez bir karakter olduğu gibi, yan karakter de aynı kalabiliyor. Birinin hikayesi başlarken yolda diğerine rastlayabilir; bir diğerinin evinin önünden geçebilirsiniz. Bu özelliğiyle, "short story cycle"(kısa öykü döngüsü) denilen bir türün örneğini teşkil ettiği bilgisine ulaştım. Steinbeck bu yapıyı ustalıkla kuruyor. Vadi, bir sahne gibi. İnsanlar giriyor, bir süre kendi hikâyesini oynuyor, sonra çekiliyor. İnsanı topraktan, doğadan ayırmadan bir anlatı oluştururken; mekanla insan ruhu arasında da çok dengeli bir yapı inşa ediyor.
Ancak Steinbeck bu “cennette” hiç kimseyi mutlu etmiyor. Her öykü, aynı toprağın altında başka bir kırılma sesi gibi: Birinin iyiliği, ötekinin yıkımı oluyor; birinin umudu, başkasının kaybına dokunuyor. İnsanın iyi olma çabasının, bazen nasıl zarara dönüştüğünü gösteriyor. İyilik bile yanlış yerden geldiğinde, tıpkı oEdebiyat
8/10
2025 117. kitabı
John Steinbeck’in erken dönem eserlerinden Cennet Çayırları (1932), huzur çağrıştıran bir isimle karşılıyor okuru. 12 farklı karakterin öyküsünden oluşan kitapta, hikaye bir İspanyol onbaşının tepenin ardında gizli bir ovayı keşfetmesiyle başlıyor. Onbaşı, yeşilin, sessizliğin, toprağın bereketiyle büyüleniyor ve oraya “Cennet Çayırları” adını veriyor. Fakat bu, her şeyin yanılgısının da başladığı an oluyor. Çünkü gördüğü manzara, insanın içindeki eksikliği örtecek kadar güzel, ama asla dolduramayacak kadar uzak..
Vadinin eşsiz güzelliği, bu güzellikle büyülenen ve oraya yerleşmeye karar veren insanların hikayelerine dönüşüyor. Her biri başka bir hayalle geliyor: kimisi huzur, kimisi sevilmek, kimisi kök salmak, kimisi yalnızlığını unutturacak bir düzen arıyor.
Karakterlerin hikayeleri görünmez bağla diğerine bağlı; öyküler ayrı ayrı okunabildiği gibi, bütününde toplumsal bir anlatıya, bir insanlık panoramasına dönüşüyor. Her öyküde merkez bir karakter olduğu gibi, yan karakter de aynı kalabiliyor. Birinin hikayesi başlarken yolda diğerine rastlayabilir; bir diğerinin evinin önünden geçebilirsiniz. Bu özelliğiyle, "short story cycle"(kısa öykü döngüsü) denilen bir türün örneğini teşkil ettiği bilgisine ulaştım. Steinbeck bu yapıyı ustalıkla kuruyor. Vadi, bir sahne gibi. İnsanlar giriyor, bir süre kendi hikâyesini oynuyor, sonra çekiliyor. İnsanı topraktan, doğadan ayırmadan bir anlatı oluştururken; mekanla insan ruhu arasında da çok dengeli bir yapı inşa ediyor.
Ancak Steinbeck bu “cennette” hiç kimseyi mutlu etmiyor. Her öykü, aynı toprağın altında başka bir kırılma sesi gibi: Birinin iyiliği, ötekinin yıkımı oluyor; birinin umudu, başkasının kaybına dokunuyor. İnsanın iyi olma çabasının, bazen nasıl zarara dönüştüğünü gösteriyor. İyilik bile yanlış yerden geldiğinde, tıpkı o"dedim; bu yeşertide bir ceylan yavruladı"¹John Steinbeck coğrafi olarak Amerika'nın tam da kalbinden bir yazar olmasına karşın, fikirsel ve dolayısıyla yazınsal olarak bu kapital çarkın tamamen dışındadır. Eserlerini bir siyasetçi yaklaşımıyla yazmasa da, bu çarkın dışında kalma felsefesini mutlaka öykülerine, hikayelerine, karakterlerine yedirir. Sanırım onun büyük Amerika gibi bir hülyası -en azın azı biz doğulular kadar- yoktur.
Steinbeck'in edebi kabiliyeti pek tabii tartışılamaz. Özellikle dünya çapında %70'lik bir oranla tanınma kalibresi azımsanacak bir oran değildir. Onun kaleminin bu kuvveti sistem karşıtlığına dair durduğu noktayla birleşince bu okunma oranı, bir şanstan ziyade haklı bir başarı olarak değerlendirilmelidir. Bu anlamda yazın politikasının, sistemin doğrudan karşısında duran, özellikle tarım işçileri, göçmenler ve yoksullar üzerinden gelişen güçlü bir insani ve ahlak eleştirmeni olma yapısı; siyaset ve soyut fikirlerden değil; toprakla, alın teriyle, açlıkla ve onurla iç içedir.
Cennet Çayırı; örneğin bir 'Gazap Üzümleri' ve yahut -konsuna aşina olduğum kadarıyla- bir 'Bitmeyen Kavga' kadar; büyük tarım şirketlerinin küçük çiftçileri sistematik olarak topraklarından ettiği, bankaların “canavar” olarak betimlendiği, bireylerin makinenin bir parçası hâline geldiği, tarım işçilerinin sendikal mücadelelerinin neredeyse sosyalist bir kurguya dönüştüğü, bir metin özelliği taşımaz. Fakat okur eğer yazarı yeterince tanıyorsa, kuş cıvıltılarının, sakin bir rüzgarla dans eden meşe ağaçlarının, çiçeklerin, böceklerin, kendi arasında hiçbir mücadelesi olmayan bir avuç çayır halkının yaşantısını konu edinen, bu pastoral metinde bile, Steinbeck'in yazın felsefesini sezinleyebilir.
Yine uzunca bir yazar güzellemesinden sonra esere dönmek icap ederse; Cennet Çayırı birbirine gevşek bağlarla bağlı 12 kısa hikâyeden
Puan vermedi·216 syf.··
Beğendi
·2025 56. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 19 Mayıs 2025 16:00
John Steinbeck coğrafi olarak Amerika'nın tam da kalbinden bir yazar olmasına karşın, fikirsel ve dolayısıyla yazınsal olarak bu kapital çarkın tamamen dışındadır. Eserlerini bir siyasetçi yaklaşımıyla yazmasa da, bu çarkın dışında kalma felsefesini mutlaka öykülerine, hikayelerine, karakterlerine yedirir. Sanırım onun büyük Amerika gibi bir hülyası -en azın azı biz doğulular kadar- yoktur.
Steinbeck'in edebi kabiliyeti pek tabii tartışılamaz. Özellikle dünya çapında %70'lik bir oranla tanınma kalibresi azımsanacak bir oran değildir. Onun kaleminin bu kuvveti sistem karşıtlığına dair durduğu noktayla birleşince bu okunma oranı, bir şanstan ziyade haklı bir başarı olarak değerlendirilmelidir. Bu anlamda yazın politikasının, sistemin doğrudan karşısında duran, özellikle tarım işçileri, göçmenler ve yoksullar üzerinden gelişen güçlü bir insani ve ahlak eleştirmeni olma yapısı; siyaset ve soyut fikirlerden değil; toprakla, alın teriyle, açlıkla ve onurla iç içedir.
Cennet Çayırı; örneğin bir 'Gazap Üzümleri' ve yahut -konsuna aşina olduğum kadarıyla- bir 'Bitmeyen Kavga' kadar; büyük tarım şirketlerinin küçük çiftçileri sistematik olarak topraklarından ettiği, bankaların “canavar” olarak betimlendiği, bireylerin makinenin bir parçası hâline geldiği, tarım işçilerinin sendikal mücadelelerinin neredeyse sosyalist bir kurguya dönüştüğü, bir metin özelliği taşımaz. Fakat okur eğer yazarı yeterince tanıyorsa, kuş cıvıltılarının, sakin bir rüzgarla dans eden meşe ağaçlarının, çiçeklerin, böceklerin, kendi arasında hiçbir mücadelesi olmayan bir avuç çayır halkının yaşantısını konu edinen, bu pastoral metinde bile, Steinbeck'in yazın felsefesini sezinleyebilir.
Yine uzunca bir yazar güzellemesinden sonra esere dönmek icap ederse; Cennet Çayırı birbirine gevşek bağlarla bağlı 12 kısa hikâyedenYaşamak öylesine yalancı ki!
Çok başarılı yazarları olmasına rağmen, zevkimce Amerikan edebiyatının yükünü sırtlayan yazardır Steinbeck.
Değindiği konular hoşuma gider, anlatımını içten, akıcı ve güzel bulurum. Kült sayılan eserleri dışında; Fareler ve İnsanlar, Sardalye Sokağı, İnci gibi eserlerini okumuş ve çok beğenmiştim. Yoksulluk, ezilmişlik, hayatın sefil tarafı, inanç, umut, azim üzerine bir çok şeye rastlayabilirsiniz eserlerinde. Gerçekçi bir yazar. Okurken de hissediyorsunuz, hayatın gerçeklerini. Toplumcu gerçekçi anlayışı her eserinde zuhur ediyor.
Bahsi geçen kitabına gelecek olursam:
"Cennet Çayırı (vadisi)" kitabımız cennet gibi tasvir edilen çok verimli ve görsel bir şölen gibi gözler önünde uzanan bir vadide yaşanan olaylar ve insanların hayatlarını konu alıyor.
Betimlemeler ve tasvirler gerçek gibi her noktanın gözlerinizin önünde canlanmasına olanak sağlıyor. Yazar bu konuda tam bir ustalıkla resital sunuyor okuyanlara. Diyaloglardaki kişilerin, konuşma esnasındaki jest ve mimikleri bile resim çizer gibi anlatılıyor.
Cennet Çayırı adı verilen bu vadide bir sürü insan yaşamakta çoğu çiftçilikle uğraşan, hayatın telaşında olan sıradan insanlar.
Sadece bu vadide yaşayan insanlara değil, hayatın süreciyle yolu buraya düşen, uğrayan insanları da görüyoruz. Kimi kısa süreli kimi uzun süreli... Herkesin başka bir öyküsü var. Kitabın bölümlerinde farklı farklı kişilerin hayatlarına dokunuyoruz. Ortak noktaları Cennet Çayırı.
Cennet diye tasvir edilen bu yerde herkes bir şekilde , hırsları, ihtirasları, iki yüzlülükleri, yalanları ile kendi cehennemini yaşıyor...
Olaylar ve hikayeler birbirinden bağımsız gibi görünsede ana çerçevede hepsi bağlantılı.
Kitabın dili ve anlatımı güzel ve anlaşılır. İnsanı sıkmadan, keyifli bir okuma geçirmenizi sağlıyor yazar. Betimlemeler
Anneannemin tabiriyle "Yalan dünyanın cennetine kanman guzum"Edebiyat
İsmiyle müsemma cennet gibi bir vadide geçen 12 hikayeden oluşuyor kitabımız. Her bir bölümde kasaba halkından farklı kişiler ana karakter olarak karşımıza çıkmakta. Öykülerin ortak özelliği Cennet Çayırı’nda geçmesi ve Munroe ailesinin elini attığı yeri kurutması. Kitaba besmele çekerek ya da neye inanıyorsanız bir şekilde gardınızı alarak başlayınız efendim, bu Munroe’ların maşallah dediği 3 gün yaşamıyor.
Steinbeck yine okutmuyor, bizi vadiye götürüp bizzat olayları yaşatıyor. Bu kitabında da bolca iç ve dış mekan tasvirleri var ve capcanlı pastoral motifleri gözümüzün önüne seriyor. İnsanların yanı sıra doğanın da öyküsünü dinliyoruz. Doğa da dahil her karakterin hikayesi geçmişten başlayarak günümüze geliyor. İnsan psikolojisi ve bunun diplerde köşelerde kalmış her bir detayı, hissiyatı gerçekçi ve yalın bir şekilde inceleniyor.
-Burada belirtmek isterim ki Steinbeck’in en sevdiğim yanı, iyiyi de kötüyü de yargılatmayacak biçimde, belirli bir anlayış çerçevesinde bizlere aktarabilmesi ve okuyucuya yeni ufuklar açmasıdır. Örneğin; bir iyiliğin heyecanı içimizi sarmışken aslında büyük bir yıkıma sebebiyet verilmesinin tokadı inebilir yüzümüze. Bana insanların sebeplerini, şartlarını anlamaya çalışma düsturu kazandırmıştır, büyük adamdır.–
Başarısızlıklarıyla, yalnızlıklarıyla, umutlarıyla, hevesleriyle, tesellileriyle, vazgeçişleriyle, heyecanlarıyla, içtenlikleriyle ve daha sayamadığım bende uyandırdığı hislerle hafızamda kendini sağlama alan bir eser oldu. Steinbeck hiç okumamış olanlar için başlangıç kitabı olmaya oldukça uygundur. Daha önceden kalemini bilenlerin de severek okuyacağına eminim. Size mutlaka bir şeyler katacaktır.
Las Pasturas del Cielo:
Steinbeck… En sevdiğim yazarlardan biri. Kitabı okurken insanın karnında kelebek yerine hüzünle karışık huzur dolaşıyor. Aynı yerde geçen farklı insanları anlatan öykülerden oluşuyor kitap. Yazarımızın kitaplarında mutlu sonları istemeyi bıraktım artık ama daha somut bitişler isterdim.
Genel olarak sevdim diyebilirim, keyifli okumalar.
Puan vermedi·218 syf.·
2024 33. kitabı
Kaliforniya'nin Cennet çayırlarında bir araya gelmiş
türlü türlü insanin hayati, Steinbeck'in ünlü detaycılığı ile gözler önüne seriliyor.
Toprağı ekip biçme derdinden kişisel sorunlara, geçim sıkıntısından doğal afetlerle mücadeleye...
Yöre halki bazen sıkı sıkıya kenetleniyor, bazen de ayrışıp un ufak oluyor.
Steinbeck'ten, doğaile insan arasındaki karmaşık iliskinin çarpıcı biçimde betimlendigi, birbiriyle bağlantılı on iki öyküden oluşan bir kitap.
Fareler ve İnsanlar
İnci
Cennetin Doğusu
Daha önce okuduğum eserleri
Yazarın kalemine hayrandım, bir kere daha hayran kaldım. Anlatım tarzı akıcılığı harikaydı. Okurken kendimi o çayırlarda gezdiğimi uzaktan okuduğum öyküleri izlediğimi hissettim. Cennet Çayırı ilk bakışta bir doğa harikası gibi dursa da, aslında burada yaşanan hayatlar sıradanlığın ardında büyük felaketler, pişmanlıklar ve içsel çatışmalar barındırıyor. Bu çayırda her birey, geçmişin yüküyle bir hesaplaşmaya giriyor. Kimisi başka hayatlardan kaçmış, kimisi yeniden başlama umuduyla...
Ama hepsi insan olmanın kırılganlığıyla yüzleşiyor.
Uzatmayacağım kitaba bayıldım. Yazarın kelemini sevmemden kaynaklanıyor. Biz can dostumla sırada üçleme olan kitabını okuyacağız.Cennet ÜtopyasıEdebiyat
İnsanların kafasında oluşan, hâyâllerini süsleyen bir “cennet” algısının iz düşümü aslında Cennet Çayırı.
Kiminin kendinden, kiminin sorunlarından, yüzleşmekten ya da hayatın ta kendisinden kaçmak için kurguladığı, planladığı bir ütopya.
Harika bir yazar olan Steinbeck, yine büyük sözler etmeden, kendi yorumunu araya sıkıştırmadan, sadece var olan durumu, hissi vurucu şekilde okuruna hissettiriyor.
Enikonu bu hayatta yüzleşmek zorunda kalacağımız hangi şeyden kaçabiliriz? Ve bu “cennet” ütopyası ne kadar gerçekçi? Sorgulamamızı istiyor; çünkü, hepimiz sonunda aynı şeyleri, korktuğumuz ve yaşamaktan kaçındığımız şeylerle tekrar sınanıyoruz. O zaman anı kaçırmak neden?
8/10
Beğendi
·2026 15. kitabı
John Steinbeck 'in kalemi daha ilk sayfadan itibaren sizi kendi dünyasına davet eder. Cennet Çayırı da böyle bir eser; doğanın huzurunu ve insanın kırılganlığını aynı anda hissettiriyor.
İlk dönem eserlerinden biri olmasına rağmen anlatımı çok güçlü. 12 öyküden oluşan kitapta her karakterin yolu bu vadiden geçiyor. Birbirinden bağımsız gibi görünen hikâyeler, aynı mekânın ortak kaderinde birleşiyor aslında.
Bu kitapta küçük hayatların içsel çatışmaları anlatılıyor. İnsanların umutları, korkuları ve hayal kırıklıkları ön planda. Her öykü umutla başlıyor ama çoğu hüsranla bitiyor. Yine de Steinbeck’in dili öyle sıcak ki, okurken hem burukluk hem de huzur hissediyorsunuz. Çayırın dingin güzelliği, insanların yalnızlıkları ve yanılgılarıyla birleşince ortaya çarpıcı bir karşıtlık çıkar.
Anlatılan her karakterle bir bağ kurdum; fakat Pat Humbert beni en çok etkileyen oldu. Onun yalnızlığı ve içsel çatışması, Steinbeck’in insanı olduğu gibi aktarma gücünü ortaya koyuyordu.
Kitabı bitirdiğimde şunu düşündüm: Cennet gibi görünen bir yer bile, insanın kendi yükleriyle yüzleştiği bir mekâna dönüşebilir. Çünkü insan nereye giderse gitsin, umutlarını, korkularını ve geçmişini de yanında taşır.
Belki bir Gazap Üzümleri değildi ama Steinbeck’in her hikâyesinde sizi etkileyen bir yön mutlaka var. Bu nedenle Cennet Çayırı’nı da okumanızı tavsiye ederim.Yazar Hakkında
John SteinbeckYazar · 47 kitap
John Steinbeck, (27 Şubat 1902 - 20 Aralık 1968) ABD'li yazar.
27 Şubat 1902'de Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya eyaleti Salinas kentinde doğdu. 20 Aralık 1968'de New York'ta yaşamını yitirdi. 1940 Pulitzer Ödülü ve 1962 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi gerçekçi roman-öykü yazarı.
Bir ırgat ailesinin çocuğudur. Babası Prusyalı, annesi ise İrlandalı göçmen bir aileye mensuptur. Yaşıtları gibi o da küçük yaşlarda çiftçilik yaptı. 1920-1926 arasında aralıklarla Stanford Üniversitesi'ne devam etti. Öğrenimini sürdürebilmek için duvarcılık, boyacılık, kapıcılık, eczacılık gibi işlerde çalıştı. Okulu bitiremedi. Öğrencilik yıllarında başladığı yazmayı sürdürdü. Irgatlık ve işçilik yaparken edindiği deneyimler, eserlerinde işçilerin yaşamlarını gerçekçi bir dile anlatmasına büyük katkı sağladı. İlk romanlarından başlayarak hep işçileri, yaşam koşullarını, ilişkilerini anlattı. İlk kitabı " Altın Kupa " (1929). 1936'da yayınlanan "Bitmeyen Kavga"da tarım işçilerinin grevi ve bu greve önderlik eden iki Marksisti anlattı. Amerikan çalışma sistemine keskin eleştiriler yöneltti. Üçüncü kitabı "Fareler ve İnsanlar" 1937'de yayınlandı. Bu kez iki göçmen işçi arasındaki garip ve karmaşık ilişkinin öyküsünü anlatıyordu. Kendisine "Pulitzer Ödülü" getiren ünlü romanı "Gazap Üzümleri" 1940'ta sinemaya aktarıldı. II. Dünya Savaşı yıllarında daha çok ideolojik eserler verdi. İzleyen yıllarda politikadan uzak, eğlendirici yanı ağır basan duygusal öğelerin de yer aldığı eserler ve senaryolar yazdı.1962'de edebiyata katkılarından dolayı Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü.
