Mustafa Sağlam
@Kitaptrollu
473 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Akıntı
Bunca yaşamda ve ölüme bunca yakın,
o yüzden hesaplaşamıyorum kimseyle,
koparıp alıyorum yeryüzünden kendi payımı;
saplıyorum yeşil hançeri yüreğinin ortasına
Atlas Okyanusunun, kendi sularımda boğuluyorum.
Tarçın kokusu yükseliyor çatılardaki kuşlarla!
Katilim olan zamanla yalnız başımayım.
Esrikliklere ve maviliklere sığınıyoruz birlikte.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
MİRİYAM
Nereden aldın o kopkoyu saçlarını
ve bademlerin tadındaki adını?
Gençliğin değil sana sabahların parlaklığını veren -
ülken, bin yıldır yaşamakta hep sabahı.
Vaad et bize Yeriha'yı, uyan mezmurlarla,
elinle sun Ürdün'ün kaynaklarını
ve bırak katillerin taşlaşsınlar şaşkınlıkla
ve benimse bir an ikinci vatanını!
Dokun taştan oyulma her göğüse,
mucize yarat ki, taştan da çıksın gözyaşları.
Ve bırak, vaftiz etsinler seni onların hararetiyle.
Yabancı kal, biz bize daha yabancılaşıncaya kadar.
Çoğu zaman bir kar düşecektir beşiğine.
Buzlar uzanacaktır fıçıların altında.
Ama dünya yenik demektir sen derin uyuduğunda.
Kızıldeniz çekmektedir sularını geriye!
Sürgün
Bir ölüyüm ben dolaşıp duran
artık hiçbir yerde kaydım yok
bilinmiyorum mülki amirin görev yerinde
sayı fazlasıyım altın kentlerde
ve yeşeren taşra yörelerinde
vazgeçilmişim çoktan
ve hiçbir şeyle anımsanmamışım
Yalnızca rüzgârla ve zamanla ve sesle
ben insanlar arasında yaşayamayan
Ben Almanca diliyle
çevremde kendime mesken
edindiğim bu bulutla
bütün dillerde sürüklenmekteyim
Nasıl da kararıyor bulut
yağmurun tonları da koyulaşmakta
çok azı yağıyor
O zaman bulut ölüyü daha aydınlık bölgelere taşıyor
Kardeşlik
Her şey yaralamaktır aslında,
ve rastlanmamıştır birbirini bağışlayana.
Senin gibi incinmiş ve inciterek,
kulaç attım hep sana.
Arı olana, yani başka her temasla
çoğalan ruhsal temasa gelince,
yaşlanarak ediniriz o deneyimi ancak,
en soğuk suskunluğa gömüldüğümüzde.
KAÇARKEN SÖYLENEN ŞARKILAR (XIII)
Isıtmıyor güneş, deniz sesini yitirmiş.
Karlarla paketlenmiş mezarları kimse açmıyor.
Hiçbir mangal doldurulmuyor mu
korlarla? Ama yapan, kor değil.
Kurtar beni! Daha fazla ölemem.
Ermişin işi başka yerde;
o, kenti düşünüp ekmek peşinde koşuyor.
Çamaşır ipine çok ağır gelmiş çarşaf;
neredeyse düşecek. Ama beni örtmüyor.
Henüz suçluyum. Beni kaldır.
Suçsuzum. Beni kaldır.
Çıkar buz kıymığını donmuş gözden,
bakışlarla del,
ara mavi derinliklerde,
yüz, bak ve dal:
Ben değilim.
Benim.