kitap.ve.deniz
@Kitapvedeniz
#harukimurakami kulliyatınin 4. kitabı #haşlanmışharikalardiyarıvedünyanınsonu nu #murakamikaze etkinliği çerçevesinde okuduk.
Fare üçlemesinden sonra yazdığı ilk bağımsız roman olan bu kitapta bir yandan acemi bir yazarın kafa karışıklığına diğer yandan da gümbür gümbür gelen bir deli Japon'nun evrimine tanık oluyoruz. Anladığınız üzere bir ustalık dönemi eseri değil.
Dünya edebiyatına adını yazdıran, Harukist akımın kurucusu ve öncüsünün, ilk gerçek denemesi bence bu roman. Dolayısıyla henüz oturmamış, üslubunu bulmaya çalışan, bir yandan çılgın fikirlerini ortaya koyan ama diğer yandan da gereksiz uzatan bir girişim romanı, ya da roman girişimi.
Sevmedim, zor bitirdim ama bir kaç alıntıyı da defterime not etmedim değil.
"Yürek yok" dedi yaşlı adam. "Fakat zamanla senin yüreğin de silinip gidecek. Yüreğin silinip gittiğinde yitirmiştik hissi de kalmaz, çaresizlik de. Gidecek yeri olmayan aşk da kaybolur gider. Geriye yaşam kalır." sf. 224
Bu satırları defterime yazdım. Yaşam ne güzel. Bence, hür ve huzur dolu bir yaşam, en kıymetli şey. Bunu tespiti yadsıma eğiliminde oluyorum zaman zaman, o zamanlarda gözüme çarpsın bu alıntı.
Kuşadası'nın masmavi denizi ve #Pamukkale'nin rüya travertenleri ve dost kahkahaları olmasaydı karanlık karasıyla nasıl baş ederdim bilemiyorum. Okudukça bastı beni karanlık karaları...Sabırsızlıkla bekliyorum ustalık dönemi eserlerine gelmeyi.
Reklam
Aldığı ödüller, Tokyo'nun Son Çocukları kitabının damağımda kalan tadı, zevkine güvendiğim okur arkadaşlarımın önerilerinden dolayı bu kitabı #JaponBalığıylaJaponEdebiyatı okuma grubumuzun okuma listesine almıştık. Ancak ekipçe büyük hayal kırıklığı yaşadık :(
Yoko Tawada'nın okuduğum ilk eseri Tokyo'nun Son Çocukları isimli distopyasıydı. Kitabı zor elimden bırakmıştım, en sevdiklerim arasındadır. Bu kitap nasıl bu kadar vasat çıktı anlayabilmiş değilim. Kitabın ismine ve kapak tasarımına aldanmayınız. Aşırı sıkıcı ve dağınık, insanın sabrını sınayan bir çalışma var karşımızda. (Kusura bakma Tawada-san, ama gerçek bu)
Aslında fikir olarak özgün. Göçmenlik, özgürlük, annelik vs çok özel kavramları bir kutup ayısı üzerinden anlatmaya çalışmak bence çok akıllıca. Bugüne kadar okuduğumuz eserlerden 'farklı' bir yanı var, buna da sözüm yok. Ancak her konuya biraz biraz değinmesi, özensiz ve üstünkörü yazılmış hissi bırakıyor. Öte yandan baştan sona çok sert geçişler var ve bu da okuyucuyu bunaltıyor. Son olarak, çok çok uzun.... Üç nesil kutup ayısının en sonuncusu Knut her nekadar sonlara doğru biraz tansiyonu yükseltse de 'bunun anası da böyleydi' modundan çıkamadan okudum bitti.
Bu sebeple, goodreads tarihimdeki sayılı 2lerden birini verdim. O da verdiği sosyal mesajların hatırına....
ʕ•ᴥ•ʔ
Gerçekleşmemiş dileklerimiz ve dile getirilmemiş sözlerimiz, bütün canlılar öldükten sonra biz olmadan atmosferde uçuşmaya devam edecek, birbirine karışacak ve dünyanın üzerinde bir sis bulutu gibi asılı kalacak. Peki bu sis, yaşayanların gözüne nasıl görünecek? Ölüleri hiç hatırlamayıp havaya dair basit bir şeyler mi söyleyecekler? "Bugün hava sisli, öyle değil mi?"
Reklam