"Herkesin dua kitabı kendine" diyor annem. "Bizim dua kitabımız, onlarınkinden hiç de önemsiz ya da aşağı değil Bambim. Yalnızca aptallar sırf kendi kitabının değerli olduğunu sanır. Oysa Mühim olan, herkesin bir kitabının olması. Onu doğru dürüst okuyabilmek önemli olan. Hiçbir dua kitabı diğerinden daha mühim ya da üstün değildir".
Bizi üzenler cezasını bulurlar Bambim. Bulmaları gerekir. Annen bunun için var. Burada kaldı. Seni üzenlere günlerini göstermek için. Kabalığın ve kötülüğün cezasını vermek için.
Bana öyle geliyor ki, baba çocuk ilişkisinin olumlu katkısından iki temel etken yer alıyor: 1) Çocuk, yaşamla ilişkisinde annenin dışında ikinci bir rol modeli görüyor; 2) Sadece anne ile sınırlı kalmayan daha zengin bir etkileşim ortamı bulduğundan beyni daha fazla gelişiyor.
Çocukların hayatımıza en önemli katkısı; bizim olabileceğimiz en iyi insan olmaya çabalamamıza ve sonunda olmamıza vesile olmalarıdır. Çocuklarımız bize olgunlaşma fırsatı sunarlar.