En kaygılılar soruyorlar bugün: ''İnsan nasıl korunacak?'' Ama ilk defa ve sadece Zerdüşt soruyor: ''İnsan nasıl a ş ı l a c a k?''
Üstinsan yatıyor yüreğimde, o d u r benim ilk göz ağrım ve biriciğim- insan d e ğ i l: komşu değil, en yoksul değil, en çok acı çeken değil, en iyi insan değil.
...
Günümüzde küçük insanlar efendi oldu: hepsi de boyun eğmeyi ve alçakgönüllülüğü ve kurnazlığı ve çalışkanlığı ve gözetmeyi ve bunlar gibi bir sürü küçük erdemi vaaz ediyorlar.
Kadınca olan ne varsa, kölelikten gelen ne varsa ve özellikle de ayaktakımı kalabalığına özgü ne varsa: İşte b u n l a r efendi olmak istiyorlar tüm insanların kaderin- ah, tiksinti! Tiksinti! Tiksinti!
Şunu sorup duruyorlar hiç usanmadan: "İnsan kendini en iyi, en uzun, en hoş nasıl koruyabilir? İşte böyle, günümüzde efendi oluyorlar.
Günümüzün efendilerini aşın, ey kardeşlerim- aşın küçük insanları: bunlardır Üstinsan için en büyük tehlike.
Aşın siz daha yüce insanlar, ey kardeşlerim, aşırı küçük erdemleri, küçük kurnazlıkları, kum taneciğini bile gözetmeyi, karınca sürüsü kıvıldaşmasını, sefil huzuru, ''çoğunluğun mutluluğu''nu!
Boyun eğmektense, ümitsiz olun daha iyi. Ve sahiden, bugün nasıl yaşanacağını bilmediğiniz için seviyorum sizi, daha yüce insanlar! Çünkü böyle yaşarsınız siz, en iyi!