Niçin Değersiz Değilim?
Kendime ve başkalarına katacak bir şeylerim olduğu sürece değersiz değilim. Yaptığımın olumlu bir etkisi olabiliyorsa değersiz değilim. Hayatta olmam bir kişi için bile fark yaratıyorsa değersiz değilim.
Sevgi göstermek, anlayış, dostluk, destek, sosyalleşme, dayanışma bir şeyler demekse değersiz değilim.
Kendi fikirlerime, zekama saygım varsa ben değersiz değilim. Başkaları da bana güveniyorsa bu bir artı.
...
Bu çağda var olmam diğerleri için bir fark yaratıyorsa değersiz değilim.
Ben değersiz değilim fazlasıyla değerliyim.
"Bizi tekrardan kurtarabilecek tek şey, hakikatin, gerçeğin bütün sonuçlarıyla birlikte kabul edilmesidir. Anne babalarımızın bize ettiklerini mümkün olduğu kadar doğru bir şekilde anladıktan sonra, artık onların yanlışlarını tekrar etme tehlikesiyle karşı karşıya kalmayız. Aksi halde, yetişkin olmak ve kendi hayatımızı huzur içinde yaşamak istiyorsak, bizi istismar eden ebeveynlerimize duyduğumuz çocuksu bağı koparabileceğimiz ve aslında koparmamız gerektiği fikrine bütün gücümüzle direnir ve otomatik olarak yaşadıklarımızı tekrar ederiz."
Kendilerini ayırıp bugünün dünyasındaki narsistleri kınayan ahlakçılar genellikle en büyük narsistlerdir çünkü birilerini suçlayıp vaaz verirken kendi seslerini duymaktan hoşlanırlar. Hepimiz bencillik yelpazesinde yerimizi alırız. Seveceğimiz bir benlik yaratmak sağlıklı bir gelişmedir ve buna hiçbir damga vurulmamalıdır. İçimizden gelen bir öz değerimiz olmadıkça aşırı narsisizme düşeriz. Hedefimiz olan işlevsel narsisizmin ötesine geçmek için öncelikle kendimize karşı dürüst olmalıyız. Bencil doğamızı yatsımak, her nasılsa başkalarından daha fedakarmışız gibi davranmak, kendimizi değiştirmemizi olanaksızlaştırır.