Kubilay Balkan
@Kvbilay
Ne kötülük ne erdem tanırdı,insanın doğuştan talihli ya da doğuştan talihsiz olduğunu ileri sürerdi. Ceza ya da ödül kelimesini duyunca omuz silkerdi. Ona göre ödül, iyilerin teşvik edilmesi;ceza ise kötülerin korkutulmasıydı. "Eğer kaderimiz yukarıda yazıldıysa ve özgürlüğümüz yoksa başka ne olabilir ki? " derdi. O, kendini bilen kartopunun dağın yamacını izliyerek aşağı ineceği gibi, insanında kaçınılmaz olarak övünce ya da namussuzluğa doğru yol aldığına inanırdı;ona kalırsa, insanın doğduğu andan son nefesini verdiği ana dek hayatını oluşturan neden sonuç zincirini bildiğimiz takdirde, onun sadece yapmasını gerekeni yaptığını düşünmekte ısrar ederdik.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Aslında yalnızca kitaplarla"düşüp kalkan"bir bilgin-bir filolog için ölçülü bir çalışmada günde yaklaşık 200 kitap - sonunda, kendi başına düşünme yeteneğini tamamen yitirir. Kitaplarla haşır neşir olmuyorsa, düşünmüyordur. Sonunda bir uyarana (-okunmuş bir düşünceye) tepki duyuyordur, düşünüyorsa-sonunda sadece tepki veriyordur. Bilgin tüm enerjisini evet ve hayır demeye, hazır düşünülmüş olanın eleştirisine harcar-kendisi artık düşünmez...
İnsanlarla ilişkilerimde hiç de küçük olmayan bir sabır sınaması oluyor bu benim için;insancıllığım, insanın olduğu haline empati duymamdan değil, ona empati duymaya katlanmamdan ileri geliyor... İnsancıllığım sürekli bir kendini aşmadır. - ama yalnızlık gerek bana, demem şu ki, iyileşme, kendime geri dönme, temiz, hafif oyuncu bir havayı soluma gerek...
