BM; Kendini boşluğa bırakan, mutlu olabilme fırsatlarını elinin tersiyle itecek kadar dibe vuran bir başkişiyi ele alıyor. 11 öykü sunuyor. İlk birkaç öykü birbirinin devamı biçiminde. Yapı olarak Tanzimat Dönemi romanlarının kurgusuyla benzerlik taşıyor. Öykülerin başlıkları da bundan nasibini alıyor. Bunu bir bakış geliştirme hamlesi olarak değerlendiremedim. Dolasıyla bazı zorlama tesadüfler ve tarihsel gerçekliğin içerikle çeliştiği birkaç öyküyle karşılaştım. Aynı başkişiyle şekillenenen diğer öykülerin sosyal eleştiriyi dozunda işlediğini düşünüyorum. Hangi öyküyü okursam okuyayım yalnızlık, bezginlik, boşvermişlik; başkişinin belirgin özellikleri arasında yer aldı. Yanı sıra işsizlik zihnime kazındı. Munis, her ne kadar bireyin ruhunu derin işleme çabasına girişse de toplumu ve bunun birey üzerindeki etkilerini es geçmedi. Bunu akıcı bir anlatımla, yer yer mizaha başvurarak –keşke daha sık başvursaydı- yansıttı. Teknik açıdan ciddi bir girişime rastlayamadım fakat yazarın küçük dokunuşlarla birer parıltıya dönüştürebileceği çok fazla malzeme (Tanzimat Dönemi, başlıklar, tesadüfler vb. ) vardı. Toplamda BM; yer yer yoğun, eleştirel, çoğunlukla da içe dönük bir bakışla geleneksel anlatım olanaklarından ve hayat tasavvurundan beslendi. Günceli cesaretle, kendi aramızda konuştuğumuz ölçüde gerçekçi yaklaşımla yansıttı. Yazarın mizah gücünü ve ara ara ortaya koyduğu imgesel bakışı sık kullanması halinde daha estetik metinler üreteceğini düşünüyorum. Bazen her şey yaşandığı gibi kalır. Ne çözüm yolu bulunur ne de buna mecalimiz vardır. En iyi seçenek, daha kötüsüne hazırlanmaktır. Direncimizi arttırarak adapte olmak ve ruhumuzu geliştirmektir. Buna hazırsanız BM’yi tavsiye ederim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Orhan Veli; şiirle yakın temasım bakımından çok özeldir. Bir derste onun "Bedava" isimli şiirini dinlediğimde kitabını almaya karar vermiştim. Onun "Bütün Şiirleri" kitabı, satın aldığım ilk kitaptır. Yıllar içinde ona dair ulaşabildiğim pek çok yazıyı okudum. Onun gösterişten uzak ama samimi ruhu bana daima iyi gelmiştir. Öykülerinde de aynı duyguyu yaşadım. Elbette bu öykülerin çok çok üzerinde öyküler okudum ve bir kıyas söz konusu olursa onu çok sevdiğim için sonuç benim adıma daha üzücü olur. Fakat buna girişmeyecegim. Onun zorlukla ve sanatla geçen kısacık yaşamı, çatışmaları ve özellikle Haşim özelinde geleneksel anlayışa karşı duruşuna beliren acı tebessümüm; geçerliliğini, canlılığını yitirmeyecek. Kitapta 7 öykü yer alıyor. Biri çeviri. Samimi bir dil ve tabii ki sokak var. Hemen her okurun seveceğini düşündüğüm "İşsizlik" ve "Denize Doğru" öykülerini çok başarılı buldum. Yalnızca Orhan Veli'yi sevenlerin değil, edebiyat birikimi elde etmek isteyen herkesin okuması gerektiğine inanıyorum.
HH; sıradan insanların, sıradan hikayelerini günlük dille aktaran 11 öyküden oluşuyor. Benzerini yaşadığımız hissine kapıldığımız bu hikayelerde İbrahim Gül, belirgin finaller vaadetmiyor. Bunun yerine görüntü itibarıyla muğlak bıraktığı ancak gerçekçi yönüyle isabetli yorumlar yapabileceğimiz kurgular sunuyor. Böylelikle "sıradan" tabirine şık bir dokunuş sağlıyor. Bu bakışı beğenmekle beraber arzu ettiğim sayıda başarılı kullanımına rastlayamadım. Yazarın üzerinde durması gereken noktanın, hikayelere serpiştirdigi detaylar olduğunu düşünüyorum. Zira okura belirli finaller vermenin tercih edilmediği bu tarz öykülerde, detaylar yorum gücünü destekleyecek ölçüde olmalıydı. Bu yorumu yapmam, bazı öykülerde bu anlamda kayda değer başarılı örnekler görmemden kaynaklanıyor. Yazmaya değmez, dediğimiz hikayeler vardır. Onları yazmaya karar vermek, önemli bir risktir. HH, bu riski alıyor. Bir ilk kitap... Daha iyisini yapabileceğinin sinyalini veriyor. Ne olur, finali ben düşüneyim, diyenlere tavsiye ederim.
