Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
CÖİ, klasik anlayıştan uzaklaşma çabasına girişen 7 öyküden oluşuyor. Yazın eleştirisi, anlaşılamamak, bireyin insanla ve toplumla ilişkisi gibi konular; metni oyuna dönüştürme anlayışıyla yer yer yoğunlaştırılarak, imgeyle süslenerek ve yine yer yer eleştirel dil kullanılarak işlenmiş. Kitabın genel anlamda klasik anlatımdan uzaklaşma çabasının net bir sonuca ulaşmasını arzu ederdim. Özellikle ilahi anlatıcının tercih edildiği öykülerde bu çabanın baltalandığını düşünüyorum. Zira uzun ve karışık kurguyu özetle aktarma zorunluluğuna itti. Yazar, bazı bölümlerde gösterdiği muzipliği kullanarak belki bundan sıyrılabilir, ilahi anlatıcıda bir deformasyon yaratarak öykünün ruhuna uygun hoş bir anlatım sergileyebilirdi. Aynı zamanda metni oyuna dönüştürme çabalarına bir yenisini ekleyebilirdi. Öykülerin postmodern sistemin gereklerini yerine getirmeye çalıştığı pek çok bölümü başarılı buldum. Fakat bu girişimlerden biri olan tanıdık isimlerin ya da onlara ait herhangi bir unsurun metinde açık biçimde yer almasının, öykülere popülist bir çehre verdiğini gözlemledim. Bunun yerine yine bazı bölümlerde örneğini gördüğüm yoğun olma çabası devreye girebilir, bu isimler ya da benzeri unsurlar metne yedirilebilirdi. Tabii buradaki kastım “Dilber Ay” gibi çok işlevsel isimler için değil. Bir anlamda, eğer açıkca kullanılacaksa en az bu kadar ederi olmalı, demek istiyorum. CÖİ, yenilik adına çaba sarf eden bir kitap. Geleneksel anlatımla bağını koparmayan ama ona da çok yakın durmayan bir dile, kurgu anlayışına sahip. Bazı yazarlar için şunu düşünürüm: Okur fırsat verirse daha güçlü bir ışık verebilir. Ali Yağan’a fırsat vermenizi öneririm.
Teyzeler ve Maymunlar, figür anlatıcının ağır bastığı 14 öyküden oluşuyor. Çoğunlukla baba-kız, anne-kız, karı-koca ilişkilerinde kadının yalnızlığını; imgelerle aktarmayı tercih ediyor. Aynı tavır, farklı içeriklerde de varlığını sürdürüyor. Öykülerin tamamında dış dünya, bir dekor görevi üstleniyor. Bazı öykülerin küçük bölümlerinde yer alan gereksiz detayları bir tarafa bırakırsam bu dekoratif bakışı son derece başarılı bulduğumu söyleyebilirim. Zira dış dünya, kişilerin iç dünyalarını tahlil etmek adına işlevseldi. Konu ne olursa olsun duygu dünyasında travmalar belirgindi. Kullanılan imgeler, iç dünyaya odaklanmak gibi unsurları göz önünde bulundurarak metinlerin birazcık daha yoğun olmasını arzu ederdim. Yazarın hemen her öyküsünde yoruma açık alanın hacimce fazlalığı, maalesef neden-sonuç ilişkisinin açıkça sunulmasına kurban gitti. Teyzeler ve Maymunlar öyküsündeki iç sesi ve imgeyi maharetle kullanan bir yazardan -şişmanlık, diş ağrısı, vücudun çeşitli uzuvlarının kullanımı vb. unsurları da eklemem gerek- anlaşılma kaygısına düşmeden yorum gücünü sekteye uğratacak hamlelerden uzak durmasını beklerdim. Son birkaç öyküyü kitabın geneli için biraz zayıf bulduğumu ekleyeyim. Üretimlerimiz, yaşantımızla ilgili bazı ipuçları verir. Bu kitapta bazı unsurların bu anlamda çok belirgin olduğunu hissettim. Bunun, yaratıcı bakışı baltaladığını düşünüyorum. Yorum yapma fırsatı tanıyan, bunda başarıya ulaşamasa da nihayetinde bütün anahtarları okurun ellerine tutuşturan, pek ağır sayılmayacak imgelerle bezeli, duygu yönü ön planda olan öyküleri sevenlere önerebilirim.
