“Kelimeler! Yalnızca kelimeler! Nasıl da korkunçlar! Nasıl şeffaf, canlı ve zalim! İnsan onlardan kaçamaz. Bununla birlikte nasıl etkili bir büyüleri vardı! Şekli olmayan şeylere esnek bir şekil verme becerisine sahiptiler sanki, sanki kendilerine has bir ezgileri vardı, saz gibi, keman gibi, tatlı! Yalnızca kelimeler, kelimelerden daha gerçek ne vardı?”
“Bedenim de ruhum da daima bir çelişki halindeydi kalbimle. Aklım bana çıkışıyordu. Dağılan, çözülen bir yığın vardı ortada. Sanırım bu hep böyleydi; böyle olacağım ben.”