Semih Sevinç

Veda duygusuyla Yazıyorum nicedir Ellerim titriyor bir yandan Yeni başlıyormuşum gibi Ah ey gölgesi Önüme düşen zamanlar Sonsuzluk ve şimdi İnsan bu çarmıhta doğuyor Sonsuzluk ve şimdi İnsan bu çarmıhta ölüyor Aşk iyileştirmiyor Yazmak yetmiyor Dünya, bir yara Zaman, unutma cezası Sevmek, büyük yalnızlık Kalbim tamam diyor Bedenim çırpınıyor. Ey arzu Ey canımda boğulan güzellik Bütün acılarına açığım Yüzünü çevirme benden Ölüm de bırakacak bir gün bizi Bir gün yalnız bile olmayacağız.
Sayfa 65 - Yüzünü Çevirme·Kitabı okudu
Şiir
Reklam
Bunu ağız dolusu söylemedim sana hiç Öyle kötü büyüttüler ki bizi Sevgimizi söylerken karanlıkta bile utanırdık. Sonra, yoksulluk vardı dünyada, ben düzeltecektim Sonra, şiir yazmanın daha önemli olduğuna inandım Sonra, ben de bilmiyordum seni bu kadar sevdiğimi
Sayfa 53 - Tutunma·Kitabı okudu
Şiir
İçimdeki çocuk çok erken dillendi. İlk masalı dinlediğimde, ilk türküyü anladığımda, suların ve ağaçların sesini ilk duyduğumda, geceden ilk korktuğumda yazmaya başladım. O seslerin büyüsüyle, o hikayelerin ardından hayal hanem akıp gitti. Yalnızlığın ilk kayıtlarıydı o sesler. Hevesin ilk kayıtları. Acıdan korkuya büyümenini ilk kayıtları. Ölüme kadar hep döneceğim o hazineye. En derinlerimde tozlu, yaralı duran biricik yaratıcım o benim.
Sayfa 50 - Tutunma·Kitabı okudu
Edebiyat
Sen bana Dünya dönerken Ruhunun içinde senin Bir tanrı zamanını Dönmek istiyorum Dedin Ben Hayranlık içinde İnanmak istemenin kederiyle Sana bakarak Bütün yalnızlık sözlerinin Dışına çıktım
Sayfa 42 - Tutunma·Kitabı okudu
Şiir
Bir çınlamadan başka nedir ki insan? Bir tutkudan Bir gün batımı şarkısından başka nedir? Aşkla, emekle, incelikle Üç kere yarattın beni. Şimdi üç güzellikle cezalı Anlamanın büyük yalnızlığı içinden Unutmanın büyük saatine bakarak Yaşamaya çalışıyorum
Sayfa 34 - Gün Batımı·Kitabı okudu
Edebiyat
Reklam