Reklam
— Hey ulu Tanrım! Hiç adil değil bu! Toplum iyice yozlaşmış! Her şey erkeklerin başının altından çıktığı halde , suçu kadınlara yüklüyorlar…
Karanlık bir et hapishanesinden dünyaya geliyoruz biz, dostum ve kardeşim. Ve özgür kalır kalmaz yeni bir hapishane inşa etmek istiyoruz; daha korkunç bir hapishane, bir ruh hapishanesi. Çocuklar, sabırsız ellerimizle yüksek duvarlar örmek için çalışarak büyüyoruz; her gün taşlar yığıyoruz, her gözyaşı bize çimento için lazım, her acı daha yalnız, her keşif daha uzak kılıyor bizi. Hülyalı gözlerle kendimizi, sadık bir ev deymişiz misali kendi şahsımıza kilitliyoruz.
Gönüllü yalnızlığın ne kadar çekici olduğunu bilmiyor musunuz? Artık ümit etmemenin ruhu nasıl da okşadığını!
Reklam