İnsanlar ilginç geliyordu önceleri.Ama sonra,ağır ve kesin bir biçimde,bütün kusurlar ve delilik çıkıyordu açığa.Ben onlar için giderek önemimi yitirirken onlar da benim için önemlerini yitiriyorlardı.
Aşık olmadığıma,dünyayla iyi geçinmediğime sevindim.Aşık insanlar genellikle asabi,tehlikeli olurlar.Perspektif duygularını kaybederler.Mizah duygularını kaybederler.Sinirli,can sıkıcı psikopatlara dönüşürler.
Peki,kim kurtaracak beni var olmaktan?Ne ölümdür istediğim,ne de hayat:sıkıntılarla kuşatılmış arzularımın derinlerinde,ulaşılmaz bir mağaranın dibinde olduğu düşlenen bir elmas gibi parlayan o öteki şey.Bu gerçek ve imkansız evrenin olanca ağırlığıdır o.
Kaç kez,ah,kaç kez,şu an olduğu gibi,var olmanın sıkıntısını,bilmediğim başka bir şeyin özlemini,tüm duyguların bende sonbahara dönerek,dışımdaki o bilinçte hüzünlü bir grilik içinde solduğunu hissettiğimi hissederek acı duymuşumdur-ve hissetmek,sadece hissetmek olduğu için kaygıya dönüşmüştür her seferinde.