⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Eksik insanın ruhunda ve zihninde Tanrı hep sabit,
Tanrı’da insan hep dönüşüm içindedir, tanrı daima insanı anlar fakat insan bunun için çaba ve fikir göstermez. Dünyevi şeylerle sorumlu olarak zamanını geçirir, belirli bir gerçek dışında farklı gerçeğe kulak asmaz; hatta onu lametler, böylelikle ne kendini, ne de başka insanları tanımadan ölür gider. Büyük bir saygınsızlık, sıradanlık içinde.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Felsefe— deneme/şiirden, kitabımdan alıntı.Edebiyat
Tanrı’ya şükürler olsun; Tanrı en özel kıldıklarına aşkı yaşatır.
Tanrı’ya şükürler olsun; Tanrı en sevdiklerine kendisini sorgulatır.
Bir dönem vazgeçsen de, sımsıkı bilinçli tutunmak daha özeldir, cesaret etmek, bilgelikle getirdiği acıyla..
“Tanrı’ya inanmak değil mesele, Tanrı’yı bilmek.”
Budur ruhumuza acıyı hevesi veren, budur asıl cennet.
Ruhun yolculuğu ise şiir gibi, bir önceki mısra cehennem azabı gibiyse,
Gözyaşının yanağını değil, bambaşka bir fiziki gücü işgal etmesi evrimdir.
Şiirin sonu cennet olabilir, bak göremiyorsun
Ne olursa olsun, elindeki yaşam bir ödül
Bazı cezalar ruha ödüldür, kalıcı olması için, bazı acılar gözükür, bazı dönüşümler içseldir.
Bak, gidiyorsun,
Bak, insanlar savruluyor
Büyük bir zevkle
Tanrı’yı unutuyorlar!
Eğer hatırlıyorsan kendini,
Düşünüyorsan özellikle saatlerce mabedinle
Sana özel olanı, niçin yaratıldığını
Bil ki derinliklerinde cehennemi;
Özünün kutsalında ise cenneti taşıyorsun.
İnsan çalışırken, izliyor kendini sayfalarca
Birden durup filme alıyorum kendimi
Kederimi, yorgunluğumu ve gölgemi
Sayfa sayfa, kendime dönüyorum
Keşke beni, ben olduğum için seven bir ailem olsaydı
Keşke kırlarda çiçekler açsaydı
Keşke, keşke demek yerine hayatımız olsaydı
Kuşlar gibi uçsaydık, arılar gibi konsaydık bedenlerimizin üzerine sevgiyle.
Bu kentte özel olan ayıp, ayıp olan güzeldir
Sevişirken kaçar, kavga ederken gösteririz
Peki, neden böyleyiz?
İnsanoğlu hastalığının üzerine gönderilmiş
sığ bir zincir gibiyim,
Hiç olmasam daha iyidir diyorum çalışırken
Sahi, bu kadar sevmez mi insan tutsaklığı?
Ben sonsuza dek kendimi izleyip
Kendimi çözmek istiyorum
Sonra Tanrı’nın karşısında şiirler okuyup sevmek
Belki, daha çok;
İnsan durup düşünmeli
Kenardan kenardan izliyorum insanları,
Hiçbir kez onlara katılmıyorum, dünya koca bir kirli nehir, akıyor üzerlerine ve boğuyor insanları
İnsan ayrılmadan, göremez üzerindeki kirliliği; Tanrı bundan ölümü yaratır.
Kendimi yargılamıyorum, onaylanma kabul görme çabasını yargılıyorum..
— Senarist.Felsefe
Tanrı nasıl yaratılışı seyrediyorsa, bir senarist ve yönetmen de öyle izler sinemasını. Sessiz, sedasız; çocukluğundan bu yana yaptığı gözlemleri hissederek, film sahnesindeki dedektifi en sırlı şekilde oynayarak, çok kötü hâldeyken, iyiyim demenin cesaretidir bu, başkasına kanmamak için, kendini kandırırsın,
Tıpkı gözyaşı gibi, gözleri açıp kapayıncaya dek
Düşer sinema ruhun perdelerinden.
Tanrı’nın büyük tabloya baktığı gibi bakar yönetmen iç dünyasında,
Ben bir yazar olarak, şiirlerimi sonradan okuyamıyorum
Dayanamadığım tek çıplaklık, beni sarhoş eden tek gerçeklik bu.
Sinema — Senaryoda İlk adım.Edebiyat
Daha dolu yaşamazsın, her anı yaşayamazsın çünkü en yoğununda en hafifini, en hafifinde en yoğununu arzularsın.
Çocukluğumu daha dolu yaşasam, daha çok insan görsem, daha derinlere dalsam der insan; o anında ise..
Keşke kendi kabuğuma çekilsem, kimsenin yüzünü görmesem diye sızlanmaya başlar.
“Keşke daha da yoğun yaşasaydım” demeye başladım kendime, 19 yaşımda.. 5 yaşındaki çocuğu içimde taşıyarak bakmaya, anıyı geçmişe itmeye başladım, sanki geçmişe aitmiş gibi aktarmaya çalıştım içten içe, bazen geçmiyor zaman, bazense hiç durmuyor..
Geçmiş, doğuma yaklaştığından acı
Gelecek ise ölüme yaklaştığından kaygı getirir.
Sen daha yoğun değil, o anın duygusunu içinde daha derin yaşadın; bundan hissettin her şeyi, gördüğün her figürle, her insanla empati yaptın, bundan bildin her şeyi.”
Bak görüyorsun, Tanrı gibi baktın insanlara,
İlahi bakış açısıyla,
Sen şiirlerinin de, sinemalarının da üçüncü göz şahısısın;
Kendinin bile, böyle görüyor, böyle anlıyor, böyle seviyorsun kendini.