⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnız sen vardın.
Yazar
İstanbul
8 Mart
40 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Aynı şekilde kanadığımızı biliyor mu? Ağlamak istemiyorum fakat bu şekilde yaralandım. Eğer kanarsan, ben de aynı şekilde kanarım.”
Ne büyük endişelere daldım yokluğunda,
benim de aklımın başında olmadığı zamanlardan,
Kendimi bilirim, en iyi ben tanırım fakat öyle zamanlara yelken açarım ki depresif hâlim unutturur benliğimi,
zamanlardır savrulup dururum,
seni düşünürüm, hasret dolu bir yuva yaparım zihnimin en karanlık köşelerine,
rengi böylesine maviye döner gelişinle,
iyiliğinle, güzelliğinle.
Romantizmi andıran eşsiz cümlelerindense hâlini merak ediyordum,
çok düşündüm fakat ruhum hep iyi olduğunu düşündürdü bana, belki yanlıştır fakat ruhum kendini buna inandırır,
ben de iyiliğini böylesine istiyorum ya,
her seferinde inanırım kendime,
zihinsel düştüğüm boşluklara bir de ruhumu itmem.
• Letavitsa, 27.06.23 | 02.52
Reklam
“Benimle beraberken beni hiç kıskanmazsın,
ama herkes seni kıskanır. Kadın doğulmaz, kadın olunur;
pırlanta gibi bir zihin ve ruh ile birlikte.
Sen değişmez derecede mükemmelsin, öylesine doğru ol ki; değişim değil dönüşüm getir insanlara, değişimi değil, dönüşümü ara ve dönüşümün kendisi ol. Bir varlık inşa et, sonrasında varlık bırak, bırak ki yaşadığının bir izi, bir hatırası olsun. Kalsın acıların da yaralarının ruhundaki izi gibi yaşı geçmiş dünyada.”
Aynalardan gelme.Şiir
Benim ruhum da
Şiirlerim ve fotoğrafçılığım gibi
Siyah beyaz,
Tüm renkleri barındırsa da
dışarıdan kara
Çünkü çok eskiye dayanıyor,
Yanımdan geçen insanlar hayalet gibi
Varlığım yok sanki
Fırtınalı bir denizde süzülen tekne gibi
Manzarayı yaratıyorum fakat hiç dahil olmuyorum
Ne insanlara, ne de dünyaya
Filmde gibi geçip gidiyorum yanlarından
Sonbahar sahnesi sanki
Zaman gibi fütursuzca savruluyorum
Ve varlığımı bir tek Tanrı’ya gösteriyorum
Her şey bir rüya,
Ve çok eskilerde yaşıyorum,
Türk nostaljik bir yazarın tozlu kitap sayfalarında,
Yalnızlığında, gözyaşında,
Onlarla yaşama tutunuyorum
Kendimi var ettim,
Çünkü çok soyutlarda yaşıyorum
Bir ressamın kirli fırçalarında
Kendimi izleyip duruyorum
Kaçıncı yüzleşme,
Kendimiz hakkındaki şüphelerimiz olmasa, kuşkuculuğumuz hükümsüzleşir, genelgeçer endişe, felsefî doktrin olurdu.
