⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Gezdikçe, düşündükçe;
Kendini bulmalı insan, zihninin en dar sokaklarında.
İnsan bazen sıkışır, ilerleyemez, düşer ve yer kalır.
O sırada kalkar ruh ayağa.
Bir sen varsın, bir de yarattığın ruh.
Ve en güzeli, yalnızsın; aslında düşüneceğin bir sen varsın karanlıklarda.
İnsanın güneşi gün doğduğunda değil, ruhundaki aydınlığı bulduğunda doğar.
Kendine sahipsin…
kazanacağın en büyük ve ulu maaş, en iyi başarı bu.
Hiçbir koşulda sahip olduğunu kaybetmemek.
İstediğin şey uğruna elindeki değeri yitirmemek.
Dünyadaki yerin ne olursa olsun,
sana verilmiş koca bir armağan var,
“Kendi değerini kendin belirlemen.. kendine karşı bile.
Mutluluk hem karanlıkta, hem de aydınlıkta gizli,
Mutsuzluğu da, hüznü de sevip yaşamayı bilene.”
— Letavitsa.
Reklam
Güzel olan güzelliği önemsemez,
İnsan sahip olduğu şeyi başkasında aramaz.
Tek şey bozar bu orantıyı: zekâ!
“İdrak eden kişi, hayvanların arasındaymış gibi dolaşır insanların arasında.”
İnsan anlaşılmadığı yerde çürür, ve daha felaketi vardır: “yanlış anlaşılmak.”
Güzel olan, aklı arar durur.
Gerçek güzelliği görmek ve algılamak yalnızca akılla olur; şehvet, arzu, cinsel güdü ve çıkar olmadan bilmektir, sevmektir…
Senin tercihin.
Değişmesini isteyip değiştiremediğin her şey
senin tercihin,
Zihninde seni rahatsız eden şeyi sürekli düşünmen senin tercihin,
Aksiyon almaman,
İstediğin şey uğruna tüm yollarını denememen
senin tercihin,
Hayallerine tutunman için sana verilen gücü dağıtman senin tercihin.
Ruhunu tanımayı reddetmek ve sürüye dahil olmak senin tercihin.
Yaratılmışa anlam veremeyip yabancılaşmak
senin tercihin.
Tutku, tüm savaşı kazanır.
—Letavitsa.
“Canlı olmanı seviyorum..” diyorum gözlerinin içine bakarak,
Canlı olmanı, benimle uyumanı, gözlerimin içine bakmanı seviyorum,
Tek aynan ben olayım,
Görmesin başkasını yüzün, gözün..
Kendini yalnızca benim gözlerimden gör,
Gör güzelliğini sevgilim
Kör insanlar, kitabı kapağına göre yargılayanlar,
Bir de okumayı bilenler var,
zavallıların kaçtığı.. sığındığı cahil kör kuyulara
Sev sevgilim, ölmeden önce;
Ha ölmeden önce, ilk ben öleyim,
Derdim sana ilk gençliğimde;
Henüz yirmilere bile varamamışken, hatta bir çocukken;
Seven kişi yalnızca yatakta sevişmez,
Zihninin her köşesi canlı toprak gibidir,
Yenilikler uğurlar tonlarında,
Gök ve deniz, sırf bundan mavidir; sevenler seviştiğinden.
Sevişmek iki tane birin birleşimidir,
Tek birdir; bozar matematiği,
benim anladığım dilden..
İnsan uyuyunca, bilinçaltını sahneye çıkartır,
Ve unutur gerçeği, sıkı sıkıya sarılan sevgilisi yoktur arkasında,
Ölüm gibi bu, haber alamamak,
Konuşamamak, gerçeğe özlemle kalmak acı,
Hangisi gerçek; hayal mi, rüya mı, hayat mı?
Ben sana olan aşkımı toprağın altında ölçmek istemiyorum,
Bir şeyler yaratmak ve üretmek güzel;
Dans etmek, şiir yazmak, senaryoları yönetmek; film inşa etmek..
ama yaşamak değil,
Nedense, böyle hissediyorum.
Güzellik, para, yetenek, kişilik.. yaşamak için tatmin edici değil,
Akıl eklendiğinden herhâlde.
İnsan gülüşlerini, mutlu olduğu çabayı da görünce
Batıyor gözüne ve asmak istiyor kendini
Dünya kötüler tarafından yönetiliyor,
Ruhunu satanlar ruhları yok ediyor,
Daha da kahroluyor sanatçılar,
Yaşama arzusuyla.
Reklam