⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Yüce Tanrı’m! Ben senin krallığında sonsuza dek varlığımı sürdürmek mecburiyetinde bulunamıyorum.
Bazı ruhlar için bir duygu sonsuz gibidir, bazı ruhlar senin varlığını yanından daha çok hisseder.
Bazen yaşamak ağır gelir fazla hissedenlere, alınacaksa duygularım, insan suretine sığmış zihnim aciz olmaya razıyım,
Ne pis dünya.. sanki sana hiç yakışmıyor gibi,
Öyle yüce yaratmışım ki çehremde seni,
Aynaya baktıkça evrenine sığamıyorum.
Reklam
Tanrı Hüzündür.Felsefe
Öldüğünde, baktığında yaşama;
Yıllar önce gördüğün bir rüya gibi,
Fosil izleri gibi tanıdıkların, yaşayamadıkların.
Tanrı gerçekten sonsuza dek var olacak mı? Onun varlığını kavrayamayan bir canlı için hiç var olmamış olacak, tıpkı her şey yok olduğunda izimizin silinmiş olduğu gibi. Bazen her şey, hiçbir şeydir. Koca bir hiçlik ise her şey.
Bazen çok dolunca susarsın,
Bazen cennet için cehennem gereklidir.
Tüm kötülüklerin ardından iyiyi seçersin bir gün,
Bazen Tanrı’yı yok etmek gerekir, bazen yeniden bulmak. Koca bir merhametin, algının ve gücün ardında, niçin ceza vardır? İnsanın aciz düşü hazla karışsın diye mi?
Sevgiyi tatmayanın ruhu cehennem gibidir bence,
Bazen hiçlikten alev alev yanarsın, bazen sevgiden. Cennetle cehennem özdeştir Tanrı’yı seven için, beni nereye isterse göndersin, her şekilde seveceğim onun sonsuz ruhunu.
Susuz gecelerin ardında yok olmak istesem bile,
Düşlerimden biliyorum sonsuzluğun yolunu.
Hiç yaşanmamış sayacağımız yerde, her şey boşuna mıydı.. yaşadığımız, gerçekten ruhumuzu adadığımız sevgi için değer mi, bilemiyorum..
Bazen Tanrı’nın deneyimlediğini deneyebilmek gerekir, sevgi güçtür, nadirdir, insanın neyle yaşayacağıdır şüphesiz.
Sonsuzlukta bile,
hiçlikte; hiç varolmamış olacaksan bile.
Bazen acıyı sanat etmek gerekir.
İyileştiriyor beni ruhumdaki sevgi,
Seviyor Tanrı beni, seni sevdiğim gibi.
Nasıl ölüyorsa filozoflar, yaşar düşünceler
Sonsuzca, ağıt gibi ruha evrenin hakikati.
Acı gibi duygularım, ruhun gibi.
-
Hastalık içinde cennet,
haz için gelmiş çıkarcılar gibi.
Tanrı diyor ruhunun cennetim olduğunu,
Her şiir sonunda, kutsal kitap gibi o imza.
Ruhunun mühürünü basıyorum her nefese,
Her nefeste daha çok seviyorum.
Seni çocukken sevdiğim gibi
Sevemez kimse tüm yaşı boyunca.
Gözyaşları ne kadar derinse,
Yol o kadar uzundur.
Kahraman olmak değildi önemli olan,
Almaktı seni sonsuza dek, tam olmaktı,
Tam ve tamamen, kaybolmaktı
Zamanı es geçmiş gibiyim,
Tamamen kaybolmuş gibiyim,
Düşününce seni, basit geriye kalanlar,
Tanrı bir seni yaratmış sanki,
Bir de diğerlerini.
Öyle güzelsin bana, öyle gidersin ki,
Kalmak şiir olur bir kez daha,
Sana binlerce şiir,
Bana binlerce gözyaşı.
Yaşam ne zaman rüzgârını estirse,
Geçmiş gelir gözlerimin önüne,
Geçtiklerim seninle, beklediklerim,
Gelmediklerin belki, yazdıkların, hastalığın
Yıllar öncesinde; seni seven bir çocukken,
Yaprakların sonbahardan sarardığını düşünürken
…
Seni anladığımı düşünüyorum,
Anlıyorum mevsimlerin neden değiştiğini
Bazen gitmek gerekir, kalanı aşka itmek için.
Kalanı mahvetmek için.