⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Varoluş uzaktan uzağa düşünülebilecek bir şey değildir. Sizi birden kaplaması, üzerinizde duraksaması, kıpırdamaz koca bir hayvan gibi yüreğinizin üstüne çökmesi gerekir ya da hiçbir şey yoktur artık.
Reklam
İnsanların gereksiz kalıpları, zincirleri ve düşünceleri içinde sıkışmış olabilirsin. Zincirleri kır ve kendi zihnine bırak kendini, insan kendini bulduğunda gerçek doğruluğun ne olduğunu bilir. Din arayışından önce ahlak ve varoluşa ihtiyacınız var.
Ağır empati.Felsefe
Hiç birine baktığınızda görülenden daha fazlasını gördünüz mü? Karanlığını görüp, âşina olup, sürdürdünüz mü merakınızı? İnsan olmak bir noktada bununla başlar; görmekle. Yaşadığını duyumsamayan hayvan gibi bir yerlerde karın doyurmaya çalışan insanlar göremezler bunu. Onların görecesi yalnızca çıkarları, kendileridir, canları yandığında kaçıp terk etmek isterler dünyayı. Başkasının acısı mı? Bir hiç!
Birine baktığınızda, gösterebildiğinden fazlasını gördünüz mü? Duydunuz mu serin çığlıklarını? Hiç gitmediğiniz yerlere götürdü mü görünüşü? Baktığınızda aynaya orada değilsiniz aslında, hiç umursamaksızın kalbini kırdığınız o varlığın içine hapsolmuş yaşam direnişi veriyorsunuz. Başkasının zihninde yaşıyorsunuz bilmeden, hiç hissetmiyorsunuz döngüyü.
İnsanlığa baktığınızda gözükenden fazlası gerçek yaşamdır, varoluştur. İnsanları gördüğünüzde gözükür gözlerinize varlığınız.
Hiç birinde kendinizi gördünüz mü? Sırlarınız açığa çıktı mı ihanetin birini görünce? Hiç düşündünüz mü varlığınızı, kim olduğunuzu?
Kim olduğunuz yaralarınızı kapattığınız, düşünmediğiniz insanların ruhunda saklı. Felaket geldiğinde nasıl varolduğunu bilmediğiniz kişinin dallarında ölü ruhunuz. Başkasını düşünmeden yaşamak kişinin iç dünyasını öldürür, kişi yalnızsa iç dünyasında ölü ruhuna ağlar zavallıca.
Bırakın ağladığınızda her şeyden canlı, güçlü ruhunuz versin tesellinizi, ölü canlar kovalamasın peşinizi.
Birine baktığınızda görülenden fazlasını görüyorsanız eğer, bir nebze kendinizdir gördüğünüz. Varlık her alanda bulabilmeli kendini..
Hiç hikâyesi yokmuş gibi sırtlamayın insanların ölü bedenini, ruhlarını öldürmeyin. Gerekirse rüzgâr olun geçin hayatından, kimsenin yarasını acıtmasın fırtınanız. Canlı ruhlar serin eser, ruhunu kimsenin alamayacağını düşünüyorsan evrensin, yalnızsan birsin
Var olma istenci ve her zamanda varlığını duyma arzusu, tek arzum. Sevgiyle kutsanmış ruhum nereye gömülürse oradan çiçek açmak, yaratılanı izlemek isterdim eksenimde. Tanrıda sonsuzluğu yaşamak ve dinini kurmak kendine, tüm güzelliklerle yaşamak, acının güzelliğinde dağılmak bu olsa gerek.
Kaba tabir kâbusu.Şiir
Dönüyorsun eski günlere,
Yaşamışsın, görüyorsun; rüyalara dönüyorsun,
Görülmeyeni almışsın içine,
Ellerinden dökülmeden zaman, gömüyorsun sevdiğini uğradığın yerlere.
Sen ne kadar gömsen de; rüya değil zaman,
Buluşuyorsun çok geçmeden, sen zamanı itmeden
Dünler yarını geçmiyor, geçmiş seninle gitmeden
Rüyalara itilmiş yalnızlığın, acı kederin anbean
Ben rüyalarla tadıyorum ayrılığımızı,
Tanrı ayırmıyor yaşarken, görülmeyeni hissediyor rüyalar gibi,
Ben kâbuslara ağlıyorum sen giderken,
Hem de çok farklısın, eskisi gibi değil hiçbir şey,
Aşkımız gibi.
Serin sulara bakıyorum eksikliğimi,
Yalnızlığımı seninle götürüyorum,
Var oluyorum benliğimde, seviyorum hâlâ yüreğimdeki ellerini,
Tüm ölüleri ruhumla gömüyorum,
Çiçek açıyorum seni sevdiğim gibi.
-Letavitsa.
Reklam