⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Öleceğini bilen tek varlık insan. Bilincinde geçmişi saklayan, geleceğe açılan, şimdiyi; geçince fark eden tek varlık. Geçen her saniyede daha çok kendiniz oluyorsunuz, geçmişinizle barışın. Tüm zaman en üste çıkmanız için acı verici taşıyıcılardır.
Noli me tangere.Şiir
Varlığının yanında eksik her şey,
Varlığın yanında varlık,
yokluğun karşısında varlığı var edendir,
Gözündeki iris saklı ormanlara can veren miydi, bundan mıydı varlığı tümden olan ağaç olmak isteyişim?
Rengimi senden aldığımdan yazıyorum her şiiri,
Aşkımın rengi solmasın; hayalim.
Ruhunda görülense, bir Tanrı’nın bir benim gördüğüm,
Yücelten bir ben, Tanrı’ya ulaşan bendeki.
Senin şiirin, senin tuvalin, senin eskizin tanıştığımız günün gecesi.
Güzelliğini ölçmek için kıyaslamak gerekir bazı şeyleri, bilirsin satın alınamayan şeyler değerlendirilemez, ben seni değerlendiremiyorum,
değerinle yüceltiyorum Tanrı gibi.
Gözlerinin dibinde hasta çocukla yaşıyorum eski sen gibi.
Eski biz gibi, dans ederken döner durmaz dünya gibi.
Sen gittiğinde benim dünyam durdu.
Göz ışıklarım Tanrı’ya döndü,
dünyada hiç yeri yoktu.
Sen ansızın gelirken ben Tanrı’ya cenneti tasvir ederdim oysa; seni anlatır durmazdım.
Geldiğinde seni sana anlatır cennetine kavuştururdum seni,
İçine çekerdim, evine dönerdin elimle,
Tanrı hangi yanı gösterirse,
sen varsan evvela cennettir.
Ruhumda şiiri olan ellerindir,
Yazdığım kalemden değil, yaşamayı, yazmayı öğretenden.
Yokluğunla karlar yağıyor,
eksilmiş insanlığımızın üstüne.
Temennim senin ruhun üşümüyor, gün ağarıyor;
Tanrı’nın yanına ölüler huzuruyla gelince.
Dünyaya, dağıtıp yokluğunu,
Yıllarca alışıp, tekrar görülmemek,
Olmak ya da olmamak belki.
Ruhun bedeni terk etmesi;
münzevi yaşama denkti.
Bilinmez ölülerin nerede yaşadığı,
Ben ruhumu açmadan önce,
Nasıl yaşatıyorsam ruhumla toprağını,
İçimde ağlıyor sanata açılan kapıları.
Yenilmez yaşamın öyküleri, gider canı gönülden
Ruhun nereye aitse, Tanrı’ya gider eksilmeden.
-Leta
Hiçbir şey değişmedi, ama yine de her şey başka bir biçimde var olup gidiyor. Anlatamıyorum. Bulantıya benziyor bu, ama aynı zamanda onun tam tersi. Sonunda başımdan bir serüven geçiyor, kendimi sorguya çekince, kendimin kendim olmaklığımın ve burada bulunmaklığımın başımdan geçtiğini görüyorum. Geceyi yarıp geçen ben'im. Bir roman kahramanı gibi mutluyum.
Reklam