⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Bir yüreğim var ve içinde Tanrı barınıyor. Kırılmayan, ne buzdan ne de ateşten kalp, ne birine kayıyor ne yerinde çarpıyor. Cennete hapsedilmiş özgür kuşlar gibiyim. Nereye savrulsam sanat bırakıyorum geriye, varlığım kusursuz sanki, var olmadan önce yoktum, Tanrı’yı böylesine bulmadan önce yokluktum sanki. Var olanlar sanatla var oluyor, olmayanlar gömülüyor toprağa filizleri evreni süslemiyor gibi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ne kadar uzak olsan da benden,
aynı ay’ı seyrediyoruz
Zaman kadar uzaksın,
Rüyalarım kadar yakınsın
Rüyalarım kâbusa dönünce anlıyorum, aynısın
Hiç değişmedi gülüşlerin,
Gidişlerin hiç gecikmedi,
Gelmedi beklenilen, beklemedi ellerin
Bedenin ertelemedi zamanı, sen geri çevirdin
Ne kadar ölsem de şimdi,
Aynı ay’a gömülüyoruz.
“Yukarıda bir yerlerde duruyordum, tıpkı eyleme yücelik katmak ve ona anlam vermek için vasıta yardımıyla zaman zaman sahneye indirilen o tanrılar gibi. Kısacası, üstte yaşamak, kalabalığın insanı görmesi ve selamlamasının tek biçimi olarak kalıyor yine.”
Sevgi Tanrı tarafından ayrılmış en kutsal yüceliktir,
Cennet ve cehennem gibidir baktığında,
Dünyadaki konumuna bakmaz, sorulmayanı sorar sana, ruhunu sorar, zihnini sorar, Tanrı’ya ayırdığın özlemi, acıyı, kederi, yaratılanı nasıl tamamladığını sorar. Sevgi bakmaz geçici şeylere, sevginin gözü kördür aşılanmış çirkin yabancılığa. Sevgi Tanrı’nın baktığı gözlerle bakar, görülmeyeni görür, hissedilmeyeni hisseder. Böylelikle gidersin cennete, acının tasviri cehennem değil, cennettir seviyorsan.
+
Kum tanesi kadar dünyanın içine ne çok anlam sığdırmışım,
asıl anlam için, senin varlığın, zihnin..