Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Zaman ilaç, bilmeliydim…
Günden güne eskiyorum
Fakat, antika değerlidir sevgilim
Seni severek yenileniyorum farkındayım da,
Ölüme daha çok yaklaşıyorum bilhassa
Her geçen gecenin bir sabahı esasında
Benim gecemde yalnızca sen vardın, ufuğumda da.
Unutur mu doğan güneş gece yaşanılanı?
Ben seni unutamadım, üstelik gece açtı,
Sen hiç gitmedin, bitmedi bu anı.
-Letavitsa.