Sena öztürk
@Lev0nder
Ansızın hayatını uzun bir çöl gibi görünce yaşamaktan büyük bir yorgunluk hissetti, ve "acaba vakit geldi mi?" diye düşündü; zira o Kendini mutlaka intihara mahkûm görürdü. Kendinde bu kadar ateş varken, bu kadar güzellik esiri bu kadar özlemiş, tutkun, bu kadar ihtiras ile beraber herkes gibi selim bir hayat içinde bir gün ölüvermek ona pek imkânsız gelirdi. "Ah, tifodan niçin ölmedim?" diye düṣünüyordu.
Zaten anlatmak istediğim bir şey var, bin bir şekle sokup söylemek arzusuyla yandığım bir tek şey: O da sizi sevdiğim. Bunun dünyanın teşekkülünden beri kaç milyar defa tekrar edildiğini unutmuyorum, fakat siz söyleyin canlılığından bir şey kaybetmiş mi? Kainatta hiç bir mevcudun olamayacağı kadar taze ve olgun değil mi?... Bu öyle bir kelime ki, doğuyor ve doğuşuyla beraber kemali de içinde getiriyor. Sizi seviyorum...
Size fena şeyler söyleyebilir miyim?.. Sizi sevdiğimi, deli gibi, ölecek gibi sevdiğimi söylemek fena bir şey mi? Şaşırmayın... ihtimal kulaklarınız böyle sözlere alışık değil... Fakat yalnız kulaklarınız... Kendinize itiraf etmeseniz bile, ruhunuzun bu sözlerime yabancı olmadığını tasdik edeceksiniz... Bakın, bağırmıyorsunuz... Yanımdan kaçmıyorsunuz... Yüzünüz nefret ifade etmiyor... Beni anlıyorsunuz!... Sonuna kadar, en küçük noktasına, en gizli köşesine kadar ruhumu görüyorsunuz ve bunlar size yabancı gelmiyor... değil mi? Sizden cevap istediğim yok... Beni sadece dinlemenizi istiyorum.