Reklam
“...benimle ne güçlüklere katlanan kardeşim
Gitti bütün insanların ortak yazgısına!
Üstüne kapanıp gece gündüz ağladım,
İzin vermedim gömülmesine
Yedi gün yedi gece boyunca
Belki çığlıklarımdan uyanır diye...”
Bütün kalbimle kendimi unutkanlık uykusuna teslim etmeyi istiyor, arzu ediyordım. Eğer bu unutkanlık mümkün ve devamlı olabilseydi, eğer kapanmış gözlerim uykunun ardından yoklupa geçebilseydi ve eğer varlığımı hissetmiyor olsaydım; bütün varlığım bir mürekkep lekesine, bir müzik sesine veya renkli ışıkşara karışıp gidedi. Sonra da o şekiller ve dalgalar o kadar büyürdü ki tamamen yok olur, arzuma erişirdim
