Yalnızlık her gün yeni çehrelerle, yeni sızılarla kendini çoğaltıyor. Öyle ki, saf ve gerçek yalnızlığı bu dünyada ilk ben keşfetmişim gibi hissediyorum.
Herkesin aksine ben kıyametin kopmasını tercih ederdim. Hayatın sona ermesini. Dünyanın altüst olmasını, yeryüzünden silinip gitmeyi. İçinde yaşam izi barındıran ne varsa sonsuzluğun kuyusuna ebediyen gömülüp gitmesini dilerdim. Peki neden şimdi hikayemi anlatıyorum? Son bir umut. Bir veda şarkısı belki.