E.
@Liddya
Gerçeği kabul edelim, evleneceğim adamın yarı-tanrı olmasını istediğim için kendi kişiliğimin tehlikesi altındayım ve etrafta böylelerinden çok olmadığı için, bilinçsizce kendiminkini üretmeye çalışıyorum. Ve sonra geri çekiliyor ve mükafatın somut ve kabul edilir olduğu şiir ve edebiyatla keyifleniyorum. Ben öyle çok derin düşünmüyorum gerçekten. Çok derin. Var olmayan romantik bir kahraman istiyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Keşke bir șeyler olsa?" Varoluşu değiştiren, ilham olacak bir șeyler; sıradan ölümlü dünya üzerinde abrakadabra dercesine mucizevi değişim yaratacak bir șeyler - kurbağaları ve karafatmaları yakışıklı masal prenslerine, Clark Kent'leri Superman'lere dönüştürecek - en beklenmedik anda arayıp, "Şapkadan tavşan çıkarır gibi adını çekip çkardık ve sana tam bir milyon dolar veriyoruz," diyecek, ya da ansızın gelen bir telgrafla "Tebrikler! Leydi Rockefeller öldü ve size birkaç mülkle asla sonu gelmeyecek efsunlu bir gelir bıraktı," diye müjdeleyecek bir şeyler. Ama bunun yerine, günbegün, kurbağa bacağı yerine haşlanmış yumurta var kahvaltıda ve kuşkularla endișeler Pandora'nın Kutusu'ndaki kötülükler gibi durmadan vızıldayıp acıtmakta.
Ben güçlüyüm, zaman zaman çocuksu ve zayıf olmama rağmen...
Tanrım, kendimi kötü hissediyordum ya da öyle hissetmeye başlamıştım; hayat çok tek-seferlik, çok tek-şanslık! Her şey fırsat kapını çaldığında elin kapının tokmağında onu bekliyor olabilmek için yapacağın ayarlamalara ve zamanlamalara bağlı.
Kendi sınırların seni çarmıha geriyor. Körü körüne yaptığın seçimler değiştirilemiyor; bu saatten sonra geri alınamıyor. Fırsatın vardı; kullanmadın. İlk günahın çamuruna batmış, kendi sınırlarında debelenip duruyorsun. Çıkıp bir yürüyüş yapmaya bile karar veremiyorsun: bu bir kaçıs mı yoksa bütün gün odana kapanıp kalmak yerine ferahlatıcı bir deva mı emin olamıyorsun. Hayattan aldığın bütün zevkleri yitirdin. Önüne çıkmaz sokaklar bir bir dizilmiş. Hem kasten hem çaresizce yaratıcı hayata tutunduğun ipleri kesiyorsun Gitgide cansız bir makineye dönüşüyorsun. Sevmeye nereden başlayacağını biliyor olsan da sevemiyorsun. Her düşünce bir şeytan, bir cehennem - her şeyi yeniden yapma şansın olsaydı sayet, ah, ne kadar da farklı yapardin bu kez! Eve gitmek, ana rahmine geri dönmek istiyorsun. Dünyanın, acımasızca bütün kapıları bir bir yüzüne kapatışını tek bir şey hissetmeksizin izliyorsun. Bir zamanlar çok iyi bildiğin o sırrı unutmuş gibisin neşeli, güler yüzlü olmanın, o kapıları açmanın sırrını.