“Buradan sonrası hüzün şehri.” Cehennemin kapısındaki dillere pelesenk olmuş bu dizenin, kitabın ilk satırı için görkemli olabileceğini düşünmüştüm. Başka bir nedeni yok. Romanım bu tek dize yüzünden başarısızlığa uğrayacak bile olsa, korkakça onu silmek gibi bir niyetim yok. Hazır burada poz keserken bir şey daha söyleyeyim: O ilk satırı silmek, benim bugüne kadarki tüm yaşamımı silmek olur.
Kazanmak ya da kaybetmek gibi ucuz kaygılarıyla günü gününe yaşıyorlar. Bazen de kazara kötü olaylara sebep olarak çevrelerindeki insanların kaderlerini değiştiriyorlar. Sonrasında birbirlerini sorumluluk almaları için suçluyorlar.