''Herkes günün yorgunluğuyla yaşamında acele eder ve gelecek arzusuyla çabalar durur. Buna karşılık zamanını kendisi için kullanan insan her gününü son günüymüş gibi düzenler, yarını arzulamaz ve yarından korkmaz.''
Her şeye rağmen deyimi bu mektuba gerekirdi işte. Deyimin kendi de güzel değil mi? ''Rağmen''de bir çatışma, bir hayat var ama ''her şey''de bir yok oluş saklı.
İyi olmak için efendiye ihtiyacımız yok. İyilik de kötülük de içimizde bizimle beraber doğdu, bizimle beraber yok olacak. Önemli olan yaşarken neyi seçtiğin, hem de cennet ödülü ya da cehennem cezası olmadan.