Hatice Önder
@Limonn
Şu anda okuduğu kitaplar
“Yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak; herkesten daha çok, daha kuvvetli yaşadığını, bir âna bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak...”
Ne güzel demiş değil mi Sabahattin Ali. Hayattan hepimizin istediği buyken hayal ettiğimiz yaşamak, hiçbir şekilde istediğimiz gibi olmuyor değil mi? Hep bir şeyler eksik..Bunun sonucunda da boyun eğmişlik, buruk bir sevinç. Nitekim “Hayatta hiçbir zaman kafamızdaki kadar harikulade şeyler olmayacağını henüz idrak etmemiştim.” Diyen Raif Efendi gibi bizde idrak edememiştik çünkü. Ama yine de her şeye rağmen sevgi varsa işin içinde “Bir insana bir insan herhalde yeterdi.”
Kitaplığıma bahar getiren eserlerden biri. Muhteşemdi. Okuyun, okutturun
Reklam
Kitabı ilk gördüğümde çok ilgimi çekti ve inanılmaz içim ısındı. Sonra dedim ki ben bunu okumalıyım.Yazarın adını bile ilk duydum tanımam. Sonradan öğrendim ki “Çılgın Bediş’ in Ayşegül’ üymüş :) Kitabı okurken kişiler karışıyor ama emin olun ki sıkılmıyorsunuz. Yazar o kadar güzel bir üslup kullanmış ki akıp gidiyor ve elinizden bırakamıyorsunuz kitabı. Sonradan kim kimmiş anlıyorsunuz zaten.( benim 4 günde okuduğuma bakmayın kitabı her bırakışımda içim gitti göz ucuyla hep bir takip ettim :)) kitap beni çok etkiledi ve ne diyeceğimi, kelimeleri nasıl seçeceğimi bilemiyorum şu an. Ömür boyu yanımda taşıyabileceğim bir kitap. Bence siz kitabı bi okuyun hislerimi ancak o zaman anlayabilirsiniz :)
Stefan Zweig ile tanıştım sonunda. İntiharından önce yazmış olduğu son kitabı, ilk okuduğum kitabı olması açısından çok enteresan oldu benim için. Adeta kapıldım sürükledi aldı götürdü beni ve bir çırpıda bitti. Ne olduğumu şaşırdım. Bu neydi şimdi ya? oldum kitap bitince. Böyle bir anlatım olamaz, mükemmeldi. Hikayeye gelecek olursak içimde hissettim duyguları, hissi. Sanki Dr. B. bendim, o odanın içinde bir aşağı bir yukarı gezinen bendim, sanki ben kendi içimde bölünmüşüm ve kendimle tartışmaya giren bendim sanki. Öyle bir anlatım var ki direkt geçiyor size okuyun okutturun. Kitaplarının devamını mutlaka getireceğim Stefan Zweig. Teşekkürler
“Hayat, kişinin durmadığı, birbirini izleyen bir trenler, yollar, gemiler dizisiymiş gibi. Derdimi anlatamıyordum. Gitgide daha uzağa gitme isteği. Ama kişinin hiç dönmeyeceği bir uzaklığa. Hep ilerlemek.” ️Sizce de doğru söylememiş mi Zeze? ”Küçüğüm, hayat böyledir. İnsanlar hep çekip giderler. Yürek unuttuğundan ve pişmanlıklar öldüğünden değil. Birtakım şeyler, sevecenliğimizde kalmayı sürdürür hep. Ama insanlar gerektiği anda gitmek zorundadırlar.”
️ Ya Maurice o da doğru söylememiş mi ? Niçin büyümeli? İstemiyorum. Hiçbir zaman istemedim. Ama zaman durdu, ben devam ettim. Aslında, kimse insanların acıya katlanma gücünü bilemez. Tek bilen kendi yüreğimizde. Ve neye yarar?”
️ Burda da çok haklısın Zeze. Bende hiç büyümek istemedim ama büyüyoruz işte. Hatta büyüdüğünü fark etmek hayatın sana sunduğu en büyük acılardan biri olabilir belki. ️Kitapları kendi içinde kıyaslamak ne kadar doğrudur bilinmez ama biz insanlar hep kıyaslama yapmıyor muyuz zaten? Şeker Portakalı daha güzeldi buna karar verdim kendimce. Beni Zeze’nin minnak yüreği, masumluğu, boyundan büyük laflar etmesi daha çok etkilemişti. Aslında “Güneşi Uyandıralım”ı elime aldığımda çok heyecanlanmıştım ama okurken heyecanımı biraz yitirdim. Yer yer sıkıldım da hatta ama 3.bölüm beni mahvetti. (Kitap 3 bölümden oluşuyor.) Yani kitabı sevmeme neden oldu. İlk iki bölümde altını çizecek yer çok bulamazken 3.bölümün her sayfasını çizmişim. Olayların duygusal boyutu burdaymış.
Ahh! Zeze.... 5 yaşındayken bile ne kadar büyüksün. Kah gülerek, kah ağlayarak, kahsa içim parçalanarak okudum. “Küçük düşmek, çektiğim acıdan daha çok üzüyordu beni.” Hiçbir çocuk bu cümleyi kurmayı haketmiyor hiçbir zaman. Bir çok duyguyu bir arada yaşadığım kitaplardan biri ve devamını mutlaka getireceğim. Sen çok güzel yaşa Zeze.. Bunu en çok sen hakediyorsun.
Reklam