Eğer kalbinizde birikmiş cümleler aklınızı işgal etmiş fikirler kağıda dökülmezse bir başkasına aktarılmazsa içten içe sizi çürütmeye başlar.
Reklam
Yavaşça dokun yaralarıma.
Yavaşça.
Annesi dün ölmüş çocuklara dokunurcasına. Bin yıllık mushafın yapraklarına nasıl dokunursa insan, öyle dokun.
Ben kolayca incinirim bilirsin. Kolayca hasta olur, kolayca vazgeçerim zor olan ne varsa.
Kolayca doğmuşum, annem öyle söyler . Kimseler fark etmemiş dünyaya geldiğimi.
Ama geçecek hepsi, geçecek . Şifalı gözlerin her şeyi iyi edecek .
Gözlerimin içine bakmaktan korkma Anna.
Gözlerim biraz yorgun. İçinde bekleyişler bekleyişler bekleyişler bekleyişler bekleyişler bekleyişler ...
İhram giyeceğin yere ulaştığında ve oradaki engelleri meşakkatleri gördüğünde, ölerek dünyadan ayrıldığında mahşer gününde ve ikisi arasında yaşanacak korkunç anları ve aramaları hatırla .
Yol kesicilerden korktuğunda münker nekir meleklerinin sorguya çekme dehşetini, çöldeki yırtıcı hayvanları gördüğünde kabirdeki akrepleri ve yılanları hatırla. Ailenden ve akrabalarından ayrılırken de kabrin ıssızlığını, kederini ve yalnızlığını hatırla .
Amellerindeki ve sözlerindeki bu korkuları kabir korkularını hissetmeye vesile kıl.
Reklam