Ben hep, dünyada susmaktan daha iyi bir şey yoktur, Butimar gibi olan insan daha iyi insandır diye düşünürdüm. Butimar, deniz kıyısına çöker, kanatlarını açar, oturur tek başına. Ama ben hiç de böyle yapamam şimdi,
Böyle durumlarda herkes, güçlü bir alışkanlığa, bir tutkuya sığınır: Ayyaş içer, edebiyatçı yazar, yontucu taşı yontar, acısını dindirmek için her biri, en kuvvetli iç güdüsünden medet umar ve gerçek sanatçı, kendi bağrından şaheserler yaratır.
Radar ekranı yeşil nemli gözlerinde!
Sonbahara takılmış bir ağaç çığlık çığlığa nasıl düşürürse yapraklarını
Bir kelebek nasıl saklar sadece ruhunda meleklerin öldürdüğü bir tırtılı
Öyle bir trajediyle öyle bir dönüşümle kabulleniyorum kendi doğana sırnaşmanı!
Kör noktalar vardır her aşkta
insan doğar ölmez o suçla orada,
o küçük çocukla kalan ağlar hayatın sonsuzluğuna kim tutar ki elini bir daha içini kanatan bir rüya olur bu yara bir masalın sonunda ölüme aşkını anlatan bir kadın olur bu defa hiç konuşmaz bazen gül susar yaprak titrer acıyla düş yanar orada, o güzel uykuda hüzün büyür büyünün sonsuzluğuna...