Luthien
@Luthien97
Kitap okumak gözler açık rüya görmektir.
104 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi·200 syf.·
2025 4. kitabı
Dikkat Spoiler!!
Havuç Kafa adlı roman, başta bana gerçekçi bir çocukluk hikayesi sunmayı vaat etti.
Ailesi tarafından dışlanan, acımasızca küçük düşürülen bir çocuğun duygusal derinliğine
inen bir anlatım beklerken, kitap beni hayal kırıklığına uğrattı. Renard’ın yaratmaya
çalıştığı dram, bana gerçeklikten oldukça uzak bir şekilde işlendi.Özellikle Havuç Kafa'nın karakteri, gerçekçi olmaktan çok uzak. Kitap boyunca bir çocuğun bu kadar acımasız ve kötü olabileceğini sorguladım. Havuç Kafa'nın tepkileri ve iç dünyası bana inanılmaz derecede aşırı ve abartılı geldi. Bu tür uç bir karakterin gelişimi, bana zorlama gibi hissettirdi.Anne karakteri de benzer şekilde abartılmıştı. O kadar sert ve insafsız bir şekilde çizilmişti ki, gerçek hayatta böyle bir karakterin var olması oldukça zor görünüyor.Kitap bitince, genel olarak zaman kaybettiğimi hissettim. "Boşa zaman harcadım" dedim. Okumasam da bir şey kaybetmiş olmazdım. Anlatım ve karakterler, kitabın potansiyelini ciddi şekilde zayıflatmış.Ancak, Havuç Kafa'yı yazıldığı dönemin toplumsal yapısını göz önünde bulundurarak değerlendirmek de faydalı olabilir. Jules Renard, kitabını 1899’da yazmış ve o dönemin çocuk yetiştirme anlayışı, oldukça sert ve disiplin odaklıydı. Çocuk psikolojisi ve eğitimi, günümüz anlayışının çok gerisindeydi. O dönemde aile içindeki dinamikler daha mesafeli ve çocukların duygusal ihtiyaçları sıklıkla göz ardı ediliyordu. Bu bağlamda, Renard’ın annesinin karakteri, dönemin toplumundaki ebeveyn tutumunu yansıtıyor ancak bu tür sert ve mesafeli bir yaklaşım, günümüz okuru için gerçekçilikten uzak ve abartılı olabilir.
Sonuç olarak, Havuç Kafa bana hitap etmeyen, gerçeklikten uzak, abartılı ve duygusal derinlikten yoksun bir hikaye olarak kaldı. Eğer daha doğal, gerçekçi ve derin bir karakter
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·408 syf.·
2025 5. kitabı
Dikkat Spoiler!!
"Uğultulu Tepeler", Emily Bronte' nin tek romanı olmasına ragmen edebiyat dünyasında derin izler bırakmış bir eser. Okurken cok keyif aldım ve kitap, son sayfasına kadar beni içine çekti. Ancak bu kitap bir aşk hikâyesi gibi gorünse de, aslinda çok daha derin ve karanlik temalar içeriyor.
Kitapta en çok dikkatimi çeken karakter Heathcliff oldu, İlk başta oldukça kötü, sert ve acımasız bir karakter gibi görünüyor ancak onu bu hale getiren geçmişi ve yaşadığı zorluklar beni derinden etkiledi. Okurken zaman zaman ona çok üzüldüm çünkü küçümsenmis, hor görülmüş ve sevilmeye layk görülmemiş bir çocuğun, zamanla nasil, öfke dolu bir adama dönüstüğünü izledim. Birini bu kadar tutkuyla sevip ayni zamanda bu kadar kötü kalpli olabilmesi beni hem şaşırttı hem de düşündürdü. Heathcliff, iyi ya da kötü diye kolayca tanımlanamayacak kadar karmaşık bir karakterdi.
Mrs. Dean ise kitabın en sevdiğim karakteriydi. Olayların çoğunu onun ağzından dinliyoruz ve bu da okurla arasında özel bir bağ kuruyor. Ne tam tarafsiz ne de tamamen duygusal bu ikisinin dengesini kurması onu daha gerçekçi kılıyor. Mrs. Dean, karmaşık ilişkilerin ve çatışmaların ortasında bir gözlemci olarak hep sağlam durmaya çalıştı. Zaman zaman sabrına hayran kaldım, bazen de kararlarını sorguladım ama genel olarak hem anlatıcıolarak hem de karakter olarak romanınn en tutarlı ve aklıca yazılmış kişisiydi.
"Uğultulu Tepeler" kesinlikle bir aşk hikâyesi anlatıyor ama asıl odak bu aşkın saplantıya dönüşerek nasil yıkıcı bir hale geldiği ve insanların hayatlarını mahvettiği, Heathcliff ve Catherine'in aşkı başta yoğun bir tutku gibi görünse de zamanla zehirli ve yıkıcı bir hale geliyor. Bu saplantı sadece onların hayatlarını değil, çevrelerindeki diğer insanları da etkliyor. Bence kitap, aşkın sadece
Kayıp bir aşk, kaybolan bir hayat.
Puan vermedi·524 syf.·
2025 6. kitabı
Dikkat Spoiler!!
Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesini okurken aklımdan geçen ilk düşünce, anlatılan bir aşk değil, hastalıklı bir saplantı olduğu oldu. Kemal'in Füsun'a duyduğu yoğun his, çoğu zaman sevginin ötesine geçip takıntıya, bağımlılığa dönüșüyor. Yine de tüm bu rahatsiz edici yönlerine rağmen, Kemal'in yıllar süren mücadelesi, vazgeçmeyişi ve içinde büyüyen sevgisi kalbime dokundu, Okurken hem üzüldüm hem de onun çaresizliğine yer yer öfkelendim.
Beni en çok rahatsiz eden noktalardan biri ise Kemal ile Füsun arasındaki yaș farkıydı. Bu fark, ilişkilerini ister istemez eşit olmayan bir zemine taşıyor ve zaman zaman güç dengesizliğini hissettiriyor. Kemali'in konumu, maddi gücü ve yașı ile Füsunun gençliği arasında sıkışmış bu ilişki, aşkın saf haline gölge düşürüyor.
Füsun hakkında düşününce, onun aslında olmasi gerekeni yaptığını hissediyorum. Vazgeçti, çünkü yapmaması gereken bir șey yapmişti,nişanlı birini sevdi, onunla birlikte oldu. Bu farkındalık onu geri adım atmaya zorladı ama bu hiç sevmediği anlamına da gelmiyor. Füsun, bence Kemal'i değil; onun ilgisini, ona duyduğu tutkuyu sevdi. Kemal'in gözünde "özel" biri olmak onu etkiledi.
Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biride Kemalin karakteriydi. Onun kendini tamamen birine adaması, yıllarca aynı duyguyla yaşaması beni çok düşündürdü. Çünkü ben de bazen birine her seyimi veriyorum, kendimden çok seviyorum. Bu yönüyle kendimi Kemal'e benzettim. Onun içindeki tutkulu baglılıkbana tanıdık geldi. Sevdiğine karşı tutuklu kalmak, onsuz ama hep onunla yaşamak..
Sonunda ise, her seye rağmen Kemal için üzülmeden edemedim. Ne kadar yanlışlar da olsa, onların mutlu olmalarını isterdim. Yapmak istedikleri seyleri yapabilselerdi, belki de her sey farklı olurdu. Kitap boyunca içimde hep bir "keşke" duygusu
Puan vermedi·102 syf.·
2025 7. kitabı
Dikkat Spoiler!!!
Yaşar Kemal’in “Yılanı Öldürseler” adlı romanı, yalnızca bireysel bir trajediyi değil, aynı zamanda toplumun bir birey üzerindeki yıkıcı gücünü anlatan sarsıcı bir eser. Okurken içimi en çok sızlatan şey, Hasan’ın hem kendi iç dünyasıyla hem de dış dünyanın acımasızlığıyla verdiği savaştı. Henüz çocuk yaşta, hem bir cinayetle hem de bu cinayetin duygusal yüküyle baş başa kalması… Bu kitap bana "suç"un ne kadar karmaşık ve toplumun bu suçu nasıl şekillendirdiğini sorgulattı.
Hasan çocuk mu, katil mi?
Hasan aslında masum bir çocuk. Annesini çok seven, ona kıyamayan, ona güvenen biri. Ancak çevresindeki insanlar, dedikodular, töre ve toplumun merhametsiz yargıları, onu yavaş yavaş bir çıkmaza sürüklüyor. Onu suça sürükleyen şey aslında insanların kötülüğü, önyargısı ve baskısı. Ama sonunda annesini öldürüyor. Bu eylem, ne yazık ki onu suçlu yapıyor. Ne kadar haklı sebeplerle de olsa bir cinayeti haklı göstermek zor.
Esme güçlü ama kurban bir kadın.
Esme karakteri bence kesinlikle öldürülmeyi hak etmeyen, hatta suçsuz bir kadındı. Kadın olarak yaşamak bile başlı başına suç sayılıyor. Esme; geleneklerin, törelerin ve ataerkil düşüncenin kurbanı.
Yılanı Öldürseler, bireyin içindeki "yılanla" yani korkularla, suçla, vicdanla ve toplumla verdiği bir savaşı anlatıyor. En çok da masumiyetin nasıl çürütüldüğünü... Hasan’ın dramı sadece onun değil, suskun kalan herkesin ortak suçu gibi hissettirdi. Beni en çok etkileyen şey de buydu: Sessiz kalanların da bir gün konuşamaması.
Puan vermedi·208 syf.·
2025 8. kitabı
Dikkat Spoiler!!!
Beyaz Geceler, Petersburg’un melankolik atmosferinde yalnız bir “hayalperest”in hikâyesini anlatırken, bende hem sevgi hem de acıma duygularını aynı anda uyandırdı. Hayalperest, kalbinin derinliklerinde sevgiye, bir dosta, bir yakınlığa aç biriydi. Onun yalnızlığı, satır aralarından bile hissediliyordu.
Nastenka ile tanışmaları, bu yalnız ruh için bir umut ışığı oldu. Ancak Nastenka, başından beri onu yalnızca bir dost, bir arkadaş olarak görüyordu. Yine de zamanla aralarında farklı bir bağ oluştu ve bu bağ, hayalperest için daha derin bir anlam taşıdı. Belki de bu yüzden, Nastenka’nın ona ümit verip sonra eski aşkına dönmesi bende ciddi bir hayal kırıklığı yarattı.
Kitap bittiğinde, hislerimin baskın rengi hüznüydü. Hayalperestin yalnızlığına, saf ve karşılıksız sevgisine üzüldüm. Belki de en acı olan, onun mutlu olabileceği ihtimalin sadece bir “ihtimal” olarak kalmasıydı. Yine de o, yaşadığı kısa mutluluğa minnet duyuyordu — bu da bana hayatta bazı anların sırf yaşandığı için değerli olduğunu hatırlattı.
Nastenka’nın hayalpereste karşılık vermesi, onun yalnız kalma korkusundan ve eski sevgilisinden umudunu tam olarak kesememiş olmasından kaynaklanıyor olabilir. Bu durum, sevginin karşılık bulması için her zaman karşı tarafın da aynı duyguda olması gerektiğini gösteriyor. Ne kadar sevgi gösterilirse gösterilsin, eğer karşı tarafın aklında değilse, hiçbir şey değişmeyebiliyor; bu da karşılıksız sevginin hüzünlü yanını vurguluyor.
Karakterin hikaye boyunca belirgin bir değişim yaşamaması ise, Dostoyevski’nin burada esasen insan ruhunun kırılganlığını, hayalperestliğin ve umut ile hüzün arasındaki ince çizgiyi göstermek istediğini düşündürüyor. Bu durum, hikayeyi daha gerçekçi ve dokunaklı kılıyor.
Son olarak, bu hikaye bana sevgi ve umudun insan
