KitapSever
@Lxlx
129 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Anne Rabe, bir ülkenin (Doğu Almanya'nın) totaliter rejiminin, bir evin oturma odasına, bir çocuğun yatak odasına nasıl sızdığını harika anlatıyor. Devletin baskıcı yapısı, dede üzerinden babaya, babadan anneye ve en son çocuk Stine’ye kadar ulaşıyor. Kitap bize şunu söylüyor: Toplumlar geçmişlerindeki diktatörlüklerle, canavarlıklarla yüzleşmedikçe, o canavar evlerin içinde yaşamaya ve çocukları zehirlemeye devam eder.Kitapta beni en çok etkileyen şey, şiddetten ziyade o şiddetin etrafını saran sessizlik duvarı. Herkes her şeyi biliyor, babaanne eziyet çekiyor, anne çocukları hırpalıyor, dede muhbirlik yapıyor ama aile içinde hiçbir şey konuşulmuyor. Yazar, bu halının altına süpürme kültürünün acıdan daha tehlikeli olduğunu, çünkü sessizliğin travmayı büyütüp bir sonraki kuşağa aktardığını çok net gösteriyor.O kadar akıcı bir hikayeki ,kitabın sonuna kadar hiç sıkılmadım.İkinci dünya savaşını hep yahudi ve nazi üzerinden okudum,kitabı almadan önce bi kararsız kaldım,ama bu bambaşka bir yönden irdelemiş hikayeyi,çok başarılı ,kesinlikle okunmalı.
Reklam
Kitap çok iyi yazılmış,akıcı,hiç sıkmayan bir kitap,tıp tarihini çok iyi anlatmış.Kadının reddetmesi veya toplumun dayattığı rollere karşı çıkması bir "karakter özelliği" değil, bir "hastalık" olarak görüldüğü dönemleri anlatıyor. Bence hala bu fikirde olan dünyanın her yerinde insanlar vardır.Kasap’ta da okuduğumuz gibi, kendi fikirleri olan güçlü kadınlar, "normal" olmadıkları gerekçesiyle kliniklere kapatıldı. Bu, aslında politik bir susturma yönteminin tıbbi bir maske takmış hali bence.Bu Amerikada geçen bir hikaye ve 18 ve 19 yüzyılda jino-psikyatri adı altında kasaplık yapmış bir doktoru anlatıyor ,acı olan ise böyle birinin gerçekte var olması,kitap o doktordan esinlenerek yazılmış.Acının sadece coğrafi veya kültürel değil, sistemik (tıp, din ve ataerkil yapılar eliyle) olabileceğini gösteriyor. Kadın bedeni üzerindeki kontrolün, "ilerleme" adı altında nasıl bir işkenceye dönüştüğünü sergiliyor.Kadının çektiği acılar,itaat etme ,kimliksizlik ,çok acıydı gerçekten.Dünyada hala bunun izlerinin oluyor olması çok daha acı…
Okuduğum en yorucu,en gereksiz kitaplardan biriydi.Sürekli kötülük yapan iki arkadaşın yolu.E ne var bu yolda nasıl gelmişler bu hale hiçbirşey yok ortada.Acayip sıkıldım okurken,kitap okumaktan nefret ettirdi.
Bazı kitaplar,bazı yazarlar ne kadar büyütülüyor inanamıyorum.Ne yazım dili güzel,ne hikaye anlatımı iyi.Bu insanlar neler yaşamış olabilirki çocukluğunda,bu tarz kitapları yazmaya cesaret edebiliyor.sapkınlık başka hiçbirşey değil.Berbat bir kitap,bu tür kitaplarla hiç vakit kaybedemem.
"Zıt kutupların, hayali bir terapi seansında buluşması."
Biraz daha açarsak; kitap aslında bir entelektüel düello tadında. Bir yanda zihinsel özgürlüğün zirvesindeki Spinoza, diğer yanda nefretin ve onaylanma ihtiyacının esiri olmuş Rosenberg var. Kitap muhteşem,spinozayı küçücükte olsa anlamaya değer.17. Yüzyılla ilgili,alman hitler dönemiyle ilgili psikolojik alt yapısı çok güçlü bir kitap okudum.Yahudilikle ilgili,genel dinlerle ilgili çok doyurucu bir kitaptı.Bayıldım ben kitaba…
Reklam