Sona Qasımlı
@LyaSoFa
(✯
Yağış yoxdursa ,çiçəkdə yoxdur..
Şu anda okuduğu kitaplar
Korkuyu Beklerken’deki öyküleri anlatması istense, beceremezdi. Ne adlarını sayabilir
ne de konularını sıralayabilirdi. Çünkü ne o kadar kelime vardı zihninde, ne de o kelimeleri
taşıyacak düşünceleri. Ama dediği gibi, ölene kadar oradaydı. Hatta öldükten sonra bile...Orada... Daima... Gökyüzü ya da başka boyutların görünmez bir katmanında, yan yana, iç
içe, iyilik ve adı konmamış bir huzurla harçlanmış biçimde...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çocuklar, temizledikleri mezarların üzerinde uyuyakalınca
hiçbir şey olmuyordu. Güneş batınca, mezarların arasında saklambaç oynamaya
başlayınca da bir şey olmuyordu. Hiçbir şey hissetmiyorlardı. Hiçbir şey eksilmiyor ya da
bozulmuyordu. Bunun farkına en çabuk varan da yine onlar oluyordu. Belki de eksilme ya
da bozulma buydu: Hiçbir şey hissetmemeleri...
"Büyüme"Hayat
İnsan doğar. On-on beş yıl sonra dünyanın nasıl bir tezgâh olduğunu ve doğumla ölüm
arasına nasıl hapsedildiğini fark eder. Bu aslında bir histir, bilgi değil. Ve ilk tepkisini verir.
Avazı çıktığı kadar bağırarak. Bu çığlık, bir kalabalığın içinde cüzdanını çaldırdığını fark
eden kişinin çaresiz haykırışına benzer. Önce, aşağılayan ve umursamaz bakışlar atan
kalabalık, sonra da aşırı gürültüye dayanamayıp, içlerinden birini, bağırıp çağıranla
konuşmaya gönderir. O da gidip “Biz de çaldırdık cüzdanı, ne var? Senin gibi kıçımızı yırtıyor muyuz?” der. Böylesi bilimsel bir müdahale için, genelde diplomalı olanlar tercih
edilir. Kalabalığın kayıtsızlığı karşısında yavaş yavaş sesi kesilen yaygaracı, gerçeği
kabullenir ve çevresindeki boşluğu insanlarla doldurur. Buna, büyüme denir.
On altı
yıldır atan kalbi savaş bandosu gibi çarpıyordu. Kazanılmış bir savaşın bandosu gibi.
Gülüyordu Derdâ. Gözyaşları kahkaha atan dudaklarından damlıyor ama kimse
görmüyordu. Stanley’nin de bir zamanlar sözünü ettiği gibi, Derdâ, aslında, ne yürüyor ne
de koşuyordu. Şehrin ışıklarının altında, rengârenk bir kelebeğin siyah gölgesi gibi
"uçuşuyordu".
Neydi bize duygularımızı saklamayı öğreten şey?.. Hayat değildi, diğerleriydi. Duygularımız yüzünden yargılana yargılana saklanmayı öğreniyor ve belki de sürekli herkesten sakladığımız duygularımızı bir zaman sonra artık hissedemiyor, ruhumuzun rengini, varlığımızın neşesini feda ediyorduk yargılanmamaya. Siyah-beyaz oluyorduk....soluyorduk.