Kalbim süzüldü geriye, O’na nafile yılları hep
Geçerek ,
Dolaşıyordu ıssız deniz kıyısında amaçsızca
“Tilkilerin ini , kuşların yuvası var ,
Oysa ben , sadece ben , hep yürümeliyim
Yorulsam da ,
Ayaklarım yaralı , gözyaşıyla tuzlanan şarabı içerek .”
Sayfa 105 - Türkiye iş bankası kültür yayınları·Kitabı okudu
“İçindeki bütün yıkıntılara, bütün kederlere rağmen başını yere eğmek istemiyordu. Matemini ortaya vurmadan tek başına yüklenecek ve yeni bir hayata doğru yürüyecekti...”