Gerilim ve korku kitaplarının ustası Stephen King’den bu sefer bol bol güldüren, kendi kitaplarına bolca göndermeler yaptığı ama bir o kadar da, ustam sadede gel, dedirten bir kitaptı.
Tahmin edebileceğiniz üzere Maine’de geçiyor roman. “O” romanının geçtiği Derry’nin komşu kasabası Haven’dayız bu sefer. Yazar karakterleri o kadar ayrıntılı anlatmış ki kasabanın hepsiyle hısım oldum sanki.
Kasabaya sonradan yerleşen western roman yazarı Bobbi, ormanda gezerken bir metal parçasına takılır. Bu kusursuz yüzeyli metali ortaya çıkarmak onda takıntı olur. Garip titreşimli metal, devasa büyüklüktedir. Bobbi kazdıkça kendisi ve kasaba değişim geçirmeye başlar.
O’nun çok eski arkadaşı bitik bir şair olan Jim tam intihar edecekken Bobbi’nin tehlikede olduğu hissiyle onun yanına gitmeye karar verir.
Bundan sonrası spoiler olacağından burada keseyim. Söylemezsem olmaz, Ev Hillman severek yad edeceğim karakterler arasına arasına girdi.
Reklam
Kemal Tahir'i okumak Anadolu’daki hayata birebir tanık olmak gibi. Gerçekçi olayları ve geçtiği ortamdaki dili kullanmasıyla o zamana ve yere ışınlanıyorsunuz resmen. 1940’larda geçen Kelleci Memet’te de farklı değil. Zaten olayın geçtiği cezaevinde bir dönem yatan yazarın gözlemleriyle beslediği roman bir kat daha gerçekçi oluyor. Sanırım İstanbul’dan gelen gazeteci mahkum Murat karakteri kendisi.
Çankırı Cezaevi’ne, ağasını vurduğu için düşen 16 yaşındaki Memet’in etrafında dönen olayları okuyoruz romanda. Gariban Memet ağasının yanında da, cezaevinde de itilip kakılan bir karakter. Osman ağanın üvey kızına sevdalı ama kızı alıp kaçma cesareti bulamamış, sonuçta “yanlışlıkla” ağasını öldürüp hapse düşmüştür. Ağanın oğlu Yusuf da, üvey annesi ile beraberdir. Tam sabah programlarında gördüğümüz bir aile ilişkisi anlayacağınız.
Hapishanedeki güç savaşları, köydeki dalavereler, halkın yoksulluğu, garibanlığı…
İkinci Dünya Savaşının eşiğindeki Dünya, Devlet-köylü ilişkisi, bütün bunların psikolojik yönleriyle okumaya değer bir kitap Kelleci Memet. Ama insan düşünmeden edemiyor Kemal Tahir'i büyük bir yazar yapan unsurlardan biri onun sıkıntılarla geçen mahkumiyet yılları mıdır?
Afşin Kum’dan harika bir kitap daha, “Kübra”. Yine önce dizisini seyretmiştim. Ayrılan noktaları olsa da ikisi de oldukça iyiydi.
Gökhan Şahinoğlu, etrafında sevilen sayılan, dürüst bir gençtir. Tamircide çalışan Gökhan’ın hedefleri, çalıştığı tamirhaneye ortak olmak ve kız arkadaşı Merve ile evlenmektir.
İçten içe sürekli yaratılış amacını sorgulayan, dini hassasiyetlere dikkat eden biridir.
Dini sohbetler yaptıkları, Semavi adıyla girdiği bir uygulamadan telefonuna bir mesaj gelir, “sen farklısın!”. Sonra mesajlar devam eder, bazen hiç kimsenin bilemeyeceği sırları verir Gökhan’a. İşler öyle bir noktaya gelir ki, Allah'ın kendisiyle konuştuğuna inanır ve inandırır. Ama işin aslı nedir?
Yapay zekanın ne kadar manipülatif olabileceğini dehşetle görebiliyoruz. O yüzden lütfen yapay zekaya sormak yerine biraz kendimiz araştıralım. Yapay zeka ile hazırlanan her resim ve video için geleceğimizden temiz su çaldığımızı da unutmayalım.
Afşin Kum ismini “Sıcak Kafa” dizisi çıkıncaya kadar duymamıştım. Hemen izledim çünkü distopik bir diziydi. Diziyi izlesem de kitabını okumak isteği kalbimin bir köşesinde kalmıştı. Allahtan kardeşimle kesiştiğimiz zevklerimiz çok. Kitabı ondan alıp okudum.
Olası bir yakın gelecekte geçiyor olaylar. Tüm dünyaya salgın halinde yayılan abuklama hastalığından kaçmak çok zordur. Sadece hasta kişiyi dinleyerek bulaştığı için en uzak coğrafyaya bile gerek video izleyerek, gerek telefonla konuşmayla yayılmıştır.
İstanbul'da hastalar ve bulaşma şüphesi olanlar SMK görevlilerince toplanıp bir karantina bölgesine kapatılmışlardır. Halk arasında kimse kimse ile konuşmaz, sıkı kurallar içinde hayatlarını sürdürmek zorundadırlar.
Bir zamanlar SMK’da çalışan Murat şimdi onlar tarafından aranmaktadır. Bu kaos ortamında kendisine nasıl bir çıkış bulacaktır?
Şu an böyle bir salgınla karşılaşsak devlet nasıl davranırdı? Gerçi koronada bunu biraz yaşadık maalesef.
“Evlenip aynı çatı altında yaşıyorlar diye karı koca olur mu insanlar? Aynı ana babadan oldular diye birbirlerine sahiden kardeş olur mu çocuklar? Yıllar kalbini dağlasa da içlerindeki o kor söner mi aşıkların? Her şeyi aşikar olanların sakladıkları sırlar daha mı çoktur?”
İşte bu soruların peşine düşmüş Şermin Yaşar “Söyleme Bilmesinler” de.
Ethem, Ekrem ve Emin üç kardeştir. En büyükleri Emin annesinin ölümünden sonra babasıyla ilgilenmektedir. Her biri ayrı işlerle hayatlarını ikame etmektedir. İşleri kadar karakterleri de tamamen farklıdır. Ama iki tek ortak yönleri vardır. İlki mutsuz aile hayatları ve ikincisi birbirlerine karşı hep zanla hareket etmeleri. Belki içlerinden geçenleri birbirlerine olduğu gibi anlatsalar sıcak bir ilişkileri bile olabilirken huzursuz, hoşnutsuz bir hayat içinde yaşayıp giderler.
Olayları her karakterin ağzından, kendi bildikleri şekliyle dinledim. Sonra dönüp Nasrettin Hoca gibi hepsine, “sen de haklısın” diyesim geldi.
Şermin Yaşar’ın güzel üslubu bu kitapta da devam ediyor. Kaleminize sağlık
Reklam