“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Zaten aptallar her zaman kaderlerine razı olurlardı.
Baştan sona ilginç bir kitap. Neden elime aldım sorusuna tesadüf, neden bırakmadım sorusuna da alışkanlık diye cevap verdikten sonra biraz kitaptan bahsedeyim. Kitap 3 farklı hikayeden oluşuyor. Bu hikayeler ağır melankolik durumlar, olamayacak işler, kan donduran tesadüfler ve can sıkıcı sonlarıyla bende olumsuz bir etki yarattı. Çok yerinde "bu kadarı da olamaz artık" dedirtti. Yazara göre ise içinden çıkarılması gereken dersler varmış. Katılmıyorum.
İnanmak çılgınlığını gösterdiğimiz o yeminler, antlar işte böyle sonuçlanıyor. Biz ne kadar duyguluysak, bizi aldatanlar o kadar rahat oluyorlar. Onların bizi bırakırken kullandıkları nedenler, bizim onları elimizde tutarkenki nedenlerden ne kadar da basit kalıyor.
