Mahfi Saye
@Mahfi_Saye
17 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
2021
Puan vermedi·352 syf.·
2021 27. kitabı
Daha önce başlamış ve okuma zamanının gelmediğini düşünerek yarım bırakmıştım. Bu yıl için kendime yaptığım okuma listesinde sıraya aldım ve okumaya başladım. Bu sefer yarıda bırakmadım ama yine okuma zamanımın gelmediğini düşündüm nedense. Gerçekten okurken zorlandığım kitaplardan. Evet, kurgu, akıcılık ve konu güzel ama neden se beni sadece son 150 sayfada içine çekebildi.
Hangi dönemde okunursa o dönemi anlatıyormuş hissi uyandırıyor kitap. Ve ne kötü ki bahsedilen olaylar ne kadar gerçekdışı görünse bile gerçekleşme ihtimali, hatta gerçekleşiyor olma ihtimali o kadar yüksek. Şu an kullandığımız teknoloji o yıllarda olsaydı eminim George Orwell bu teknolojiyi de kitabında kullanırdı. Ben kitabın sonlarına doğu hep Büyük Birader’in bir makine olduğunu düşündüm. Hatta aklıma Person Of İnterest dizi geldi ki çok severdim o diziyi. Acaba dedim, böyle bir makine insanları bu şekilde kullanıyor olabilir mi? Neden olmasın ki? Günümüzde hangi ülke olduğu fark etmeksizin cuk oturan konular içeriyor. Bilgilerimiz satılıyor, televizyonlar sayesinde beyinlerimiz yıkanıyor, diziler sayesinde tarih değiştiriliyor, havuz medyası sayesinde günümüz şekilleniyor, halk bir çok gerçekten bihaber yaşıyor. Ve arka planda olan oluyor. George Orwell 1948 yılında bugünü anlatmış. Hatta bundan 50 yıl sonrasını, hatta 150 yıl öncesini.
Bu kitaba başladığımda birkaç arkadaşım tam sana göre bir kitap demişti bana. Açıkçası okudum ama neden öyle dediklerini çok anlamadım. Şimdi onlarla konulma vakti geldi. Bakalım bu kitabı okumamı neden istediler ve tam bana göre olan kısmı tam olarak neresiymiş. Ben okuduğuma pişman değilim, ama başka bir zaman diliminde daha müsait olduğumda tekrar okumam gerektiğini düşünüyorum.
Puan vermedi·218 syf.·
2021 26. kitabı
Bir heves ile aldım ama almasam da olur muymuş acaba diye düşünmedim değil.
Sadece bir konu üzerine yazılmış bir kitap sanıyordum ki içinde birbirinden bağımsız beş hikaye çıktı. Kitaba ismini de veren Beyaz Geceleri beğendim. Konu itibari ile gerçekten hoş. Bu hikayenin yanı sıra Başkasının Karısı hikayesi de güldürü gibiydi. Ama karşılıklı diyalogların sürekli tekrar edilmesi sohbetinden memnun olmadığınız bir arkadaşa maruz kalmış hissi verdi bana. Öyle sıkıcı geldi. Karakterlerin ruh hallerinin analizi ve tahlil edilmesi anlatım itibari ile zevk verdi. Ama o kadar. Bu iki hikaye haricinde diğer üç hikayeden neredeyse hiç zevk almadım diyebilirim.
Sanırım yazdığım en kısa inceleme bu :D Sonuç olarak okudum, okumasam da olurdum diyorum :D
İki peri
Puan vermedi·424 syf.·
2021 25. kitabı
Yine bir hüzün fırtınası okudum. Khaled Hosseini gerçekten bu işi iyi yapıyor. Duyguları okura hissettirmek konusunda oldukça iyi. Ayrıca doğup büyüdüğü toprakları kurguya dahil etmesi sanırım kendisi için gurur kaynağı olmalı. Okurken ben onun adına gururlanıyorum nedense.
Bir el arabasında kardeşini taşıyan ve babasının peşi sıra giden inatçı bir çocuk ile başlıyor hikaye. Dönüş yolu ise yok. Üç kişilik gidiş bileti olan ama iki kişilik dönüş ile devam eden bir yolculuk. Ve bu yolculuğun kaç tane hayata dokunduğunun hikayesi. Yine konudan ve olaylardan bahsetmeyeceğim. En azından elimden geldiğince. Uçurtma avcısı ve Bin muhteşem güneş kitaplarını okuduktan sonra bu kitap daha az hüzünlü oldu diyebilirim. Ayrıca diğer kitaplara göre farklı bir kurgu vardı. Yaşananların hikayesini dokuz farklı karakterden dinledik diyebilirim. Açıkçası kitabı bitirince bir soy ağacı yapmayı düşündüm. Kim kimin nesi biraz karışıyor ama ipin ucu kopmuyor. Kurgu dedim ya. Bu kadar karakterin -yan karakterleri de düşünürsek dokuz ile sınırlı değiller- birbirleri ile bağlantılarını okuyup tespit etmek inanılmaz keyifliydi. Birbirinden habersiz, ancak yürürken yan yana geçmiş olma ihtimalleri, aslında çok konuşan biri çıksa da diğerine boş boş her şeyi anlatma ihtiyacı duysa bu kadar uzamayacak olaylar zinciri. Gerçekten çok ilginçti.
Dokuz karakter demiştim. Kitapta dokuz bölüm ver ve her bölüm bir karaktere ayrılmış. Onun yaşamı ile ana konuya dair dokunuşlara tanık oluyorsunuz. Bu anlamda gerçekten çok iyiydi ama. Evet aması var. Her bölümde pek tabii doğrudan size karakterin kim olduğunu söylemiyor yazar. Okuyarak anlıyorsunuz ve bu durum kitaba yeniden başlamışsınız hissi uyandırıyor. Bu durum biraz okuru zorluyor. Zaten ilk elli sayfada kitabın sarıp sarmayacağı ile ilgili anca